[1] הַלְלוּ יָהּ; װאָרעם גוט איז זינגען צו אלוקינו, װאָרעם עס איז ליבלעך; שײן איז דאָס לױבן.
[2] ה׳ בױט ירושָלַיִם, די פֿאַרשטױסענע פֿון יִשׂרָאֵל װעט ער אײַנזאַמלען;
[3] דער װאָס הײלט די צעבראָכענע הערצער, און פֿאַרבינדט זײערע װוּנדן.
[4] ער צײלט דעם מיספּר פֿון די שטערן, זײ אַלע מיט נעמען רופֿט ער אָן.
[5] גרױס איז אונדזער האַר און מאַכטיק אין כּוֹח, נישטאָ קײן שיעור צו זײַן פֿאַרשטאַנדיקײט.
[6] ה׳ ריכט אױף די געדריקטע, ער דערנידערט די רשעים ביז דער ערד.
[7] זינגט צו ה׳ מיט לױב-געזאַנג, שפּילט צו אלוקינו אױף דער האַרף.
[8] דער װאָס באַדעקט דעם הימל מיט װאָלקנס, װאָס ברײט אָן רעגן פֿאַר דער ערד, װאָס באַשפּראָצט די בערג מיט גראָז.
[9] ער גיט דער בהמה איר שפּײַז, די קינדער פֿון ראָב װאָס רופֿן.
[10] נישט די גבֿורה פֿון דעם פֿערד באַגערט ער, נישט די שענקלען פֿון דעם מאַן װיל ער.
[11] ה׳ װיל די װאָס פֿאָרכטן אים, די װאָס האַרן אױף זײַן חֶסֶד.
[12] גיב אַ שבֿח צו ה׳, ירושָלַיִם, לױב דײַן ג-ט, צִיוֹן.
[13] װאָרעם ער האָט געשטאַרקט די ריגלען פֿון דײַנע טױערן, ער האָט געבענטשט דײַנע קינדער אין דיר;
[14] דער װאָס גיט דײַן געמאַרק שלום, דיך זעטיקט מיט פֿעטס פֿון װײץ;
[15] דער װאָס שיקט זײַן אָנזאָג אױף דער ערד – אױף גיך לױפֿט זײַן װאָרט;
[16] דער װאָס גיט שנײ אַזױ װי װאָל, פֿראָסט װי אַש טוט ער שפּרײטן.
[17] ער װאַרפֿט זײַן אײַז אַזױ װי ברעקלעך; פֿאַר זײַן קעלט, װער קען באַשטײן?
[18] ער שיקט זײַן װאָרט, און מאַכט זײ צעגײן; ער מאַכט בלאָזן זײַן װינט, רינען װאַסערן.
[19] ער זאָגט זײַנע װערטער צו יעקבֿ, זײַנע חוקים און זײַנע געזעצן צו יִשׂרָאֵל.
[20] ער האָט אַזױ נישט געטאָן צו קײן פֿאָלק, און געזעצן, דערפֿון װײסן זײ נישט. הַלְלוּ יָהּ.