[1] אין דיר, ה׳, טו איך מיך שיצן, לאָמיך קײן מאָל נישט פֿאַרשעמט װערן.
[2] אין דײַן גערעכטיקײט זאָלסטו מיך מציל זײַן, און מיך מאַכן אַנטרינען; נײַג צו דײַן אױער צו מיר, און העלף מיך.
[3] זײַ מיר פֿאַר אַ פֿעלדז פֿון באַשיצונג װוּהין תּמיד צו קומען; באַשער מיר צו העלפֿן, װאָרעם דו ביסט מײַן פֿעלדז און מײַן פֿעסטונג.
[4] מײַן ג-ט, מאַך מיך אַנטרינען פֿון דער האַנט פֿון רשע, פֿון פֿױסט פֿון דעם פֿאַרברעכער און דריקער.
[5] װאָרעם דו ביסט מײַן האָפֿענונג, ה׳ אֲדֹנָי, מײַן פֿאַרזיכערונג פֿון מײַן יוגנט אָן.
[6] אױף דיר האָב איך זיך אָנגעלענט פֿון מוטערלײַב, פֿון מײַן מוטערס אינגעװײד האָסט דו מיך אַרױסגעצױגן; מײַן לױב איז תּמיד פֿון דיר.
[7] װי אַ בײזװוּנדער בין איך געװאָרן בײַ פֿיל, אָבער דו ביסט מײַן שטאַרקע באַשיצונג.
[8] מײַן מױל איז אָנגעפֿילט מיט דײַן לױב, אַ גאַנצן טאָג מיט דײַן רימונג.
[9] זאָלסט מיך נישט אַװעקװאַרפֿן אין צײַט פֿון זִקנה, אַז מײַנע כּוחות גײען אױס, זאָלסטו מיך נישט פֿאַרלאָזן.
[10] װאָרעם מײַנע פֿײַנט רעדן װעגן מיר, און די לױערער אױף מײַן זעל עֵצהן זיך אין אײנעם,
[11] אַזױ צו זאָגן: אלֹקים האָט אים פֿאַרלאָזן; יאָגט נאָך און כאַפּט אים, װאָרעם נישטאָ װער זאָל מציל זײַן.
[12] אלֹקים, זאָלסט זיך נישט דערװײַטערן פֿון מיר; מײַן ג-ט, אײַל מיר צו הילף.
[13] זאָלן פֿאַרשעמט װערן, זאָלן אױסגײן די שָׂונאים פֿון מײַן לעבן; זאָלן באַדעקט װערן מיט חרפּה און שאַנד די װאָס זוכן מיר בײז.
[14] אָבער איך װעל תּמיד האָפֿן, און װעל נאָך צולײגן צו אַל דײַן לױב.
[15] מײַן מױל װעט דערצײלן דײַן גערעכטיקײט, אַ גאַנצן טאָג דײַן הילף; װאָרעם איך קען נישט אױסדערצײלן.
[16] איך װעל קומען מיט די גבֿורות פֿון אֲדֹנָי ה׳, איך װעל דערמאָנען דײַן גערעכטיקײט, דײַנע אַלײן.
[17] אלֹקים, האָסט מיך געלערנט פֿון מײַן יוגנט אָן, און ביז אַהער דערצײל איך דײַנע װוּנדער.
[18] און אױך ביז זִקנה און גראָער עלטער, אלֹקים, זאָלסטו מיך נישט פֿאַרלאָזן, ביז איך װעל דערצײלן דײַן מאַכט צום אַנדערן דור, צו איטלעכן װאָס װעט קומען, דײַן גבֿורה.
[19] יאָ, דײַן גערעכטיקײט, אלֹקים, איז ביזן הימל, דו װאָס האָסט אױפֿגעטאָן גרױס. אלֹקים, װער איז דײַן גלײַכן?
[20] דו װאָס האָסט מיך געלאָזט זען פֿיל צרות און בײזן, װעסט װידער מיך אױפֿלעבן, און פֿון די תּהומען פֿון דער ערד װעסטו װידער מיך אױפֿברענגען.
[21] װעסט מערן מײַן גדוּלה, און װעסט װידער מיך טרײסטן.
[22] דרומעך װעל איך דיך לױבן אױף אַ גיטאַר – דײַן געטרײַשאַפֿט, מײַן ג-ט; איך װעל שפּילן צו דיר אױף אַ האַרף, דו הײליקער פֿון יִשׂרָאֵל.
[23] מײַנע ליפּן װעלן זינגען, אַז איך װעל שפּילן צו דיר, און מײַן זעל װאָס דו האָסט אױסגעלײזט.
[24] אױך מײַן צונג אַ גאַנצן טאָג װעט רעדן דײַן גערעכטיקײט, װאָרעם פֿאַרשעמט, װאָרעם צו שאַנד װערן די װאָס זוכן מיר בײז.