[1] אַ מיזמור פֿון אָסָפֿן. פֿאַר װאָר, אלֹקים איז גוט צו יִשׂרָאֵל, צו די װאָס האָבן אַ רײן האַרץ.
[2] און איך – מײַנע פֿיס האָבן כּמעט זיך געבײגט, שיר זיך נישט אױסגעגליטשט האָבן מײַנע טריט.
[3] װאָרעם איך האָב מקנא געװען די מוטװיליקע, אַז דאָס גליק פֿון די רשעים פֿלעג איך זען.
[4] װאָרעם זײ האָבן נישט קײן יסורים, און זײער לײַב איז געזונט.
[5] די מאַטערניש פֿון לײַטן האָבן זײ נישט, און זײ װערן נישט געפּלאָגט אַזױ װי מענטשן.
[6] דערום איז גאװה זײער האַלדזבאַנד, װי אַן אָנטועכץ װיקלט זײ אײַן אומרעכט.
[7] פֿון פֿעטס קריכן אַרױס זײערע אױגן, די פֿאַרװעלענישן פֿון האַרצן לױפֿן איבער.
[8] זײ שפּעטן און רעדן מיט בײזקײט רױב, פֿון אױבן אַראָפּ רעדן זײ.
[9] זײ שטעלן אָן קעגן הימל זײער מױל, און זײער צונג גײט אום אױף דער ערד.
[10] דערום קערט זיך זײַן פֿאָלק אַהין צו, װאָרעם װאַסער פֿון שפֿע װערט געזופּט בײַ זײ.
[11] און זײ זאָגן: װי קען אֵל װיסן? און: איז דען דאָ װיסן בײַם עליון אױבערשטער?
[12] זע, דאָס זײַנען די רשעים, און אײביק בשלװה, מערן זײ גוטס.
[13] בלױז אומנישט האָב איך געלײַטערט מײַן האַרץ, און געװאַשן אין רײנקײט מײַנע הענט;
[14] װאָרעם איך בין געװען געפּלאָגט אַ גאַנצן טאָג, און אַלע פֿרימאָרגן איז געװען מײַן שטראָף.
[15] אַז איך װאָלט געזאָגט: איך װעל רעדן אַזױ, װאָלט איך דאָך אָן דעם דור פֿון דײַנע קינדער געפֿעלשט.
[16] אָבער אַז איך האָב זיך פֿאַרטראַכט דאָס צו פֿאַרשטײן, איז דאָס געװען אומרעכט אין מײַנע אױגן.
[17] ביז איך בין געקומען אין די הײליקטומען פֿון אֵל: האָב איך פֿאַרשטאַנען זײער סוף.
[18] פֿאַר װאָר, אױף אַ גליטש שטעלסטו זײ, װאַרפֿסט זײ אַראָפּ צום אונטערגאַנג.
[19] װי װערן זײ צו װיסט אין אַ רגע! זײ עקן זיך, זײ װערן פֿאַרלענדט פֿון שרעקענישן.
[20] װי אַ חלום אַז מע כאַפּט זיך אױף, אַזױ, אֲדֹנָי, װאַכנדיק, פֿאַראַכטסטו זײער בילד.
[21] יאָ, מײַן האַרץ פֿלעגט זײַן פֿאַרזױערט, און אין די נירן פֿלעגט מיר שטעכן;
[22] װײַל איך בין געװען פֿאַרגרעבט, און פֿלעג נישט װיסן; װי אַ בהמה בין איך געװען פֿאַר דיר.
[23] אָבער איך בין תּמיד בײַ דיר, דו האַלטסט מיך בײַ דער רעכטער האַנט.
[24] מיט דײַן עצה װעסטו מיך פֿירן, און צו כּבֿוד װעסטו מיך ברענגען.
[25] װעמען נאָך האָב איך אין הימל? און צו דיר באַגער איך נישט קײנעם אױף דער ערד.
[26] מײַן לײַב און מײַן האַרץ גײט אױס, דער פֿעלדז פֿון מײַן האַרצן און מײַן חלק איז אײביק אלֹקים.
[27] װאָרעם, זע, די װײַטע פֿון דיר װעלן אונטערגײן, דו פֿאַרשנײַדסט איטלעכן װאָס קערט זיך אָפּ פֿון דיר פֿאַר הורדום.
[28] אָבער איך – די נאָנטקײט פֿון אלֹקים איז מײַן גוטס, איך האָב געמאַכט אין אֲדֹנָי ה׳ מײַן באַשיצונג, כּדי צו דערצײלן װעגן אַלע דײַנע װערק.