[1] פֿון דָוִדן. זאָלסט זיך נישט ערגערן װעגן די שלעכטסטוער, זאָלסט נישט מקנא זײַן די װאָס טוען אומרעכט.
[2] װאָרעם גיך װי גראָז װעלן זײ פֿאַרשניטן װערן, און װי גרינע קרײַטעכץ װעלן זײ פֿאַרװעלקט װערן.
[3] פֿאַרזיכער זיך אױף ה׳, און טו גוטס, זיץ רויִק אין לאַנד, און היט אָפּ װאָרהאַפֿטיקײט,
[4] און קװיק זיך מיט ה׳, און ער װעט דיר געבן די פֿאַרלאַנגען פֿון דײַן האַרצן.
[5] פֿאַרלאָז אױף ה׳ דײַן װעג, און פֿאַרזיכער זיך אױף אים, און ער װעט טאָן.
[6] און ער װעט אַרױסברענגען װי דאָס ליכט דײַן גערעכטיקײט, און דײַן משפּט װי דער מיטן טאָג.
[7] האַר צו ה׳, און האָף צו אים, זאָלסט זיך נישט ערגערן װעגן דעם װאָס איז מצליח אױף זײַן װעג, װעגן דעם מאַן װאָס טוט ליסטיקײטן.
[8] לאָז אָפּ פֿון כּעס, און פֿאַרלאָז גרימצאָרן; זאָלסט זיך נישט ערגערן; דאָס פֿירט בלױז צום בײזן.
[9] װאָרעם די שלעכטסטוער װעלן פֿאַרשניטן װערן, און די װאָס האָפֿן צו ה׳, זײ װעלן אַרבן דאָס לאַנד.
[10] און נאָך אַ קלײן װײַלע, און דער רשע װעט נישט זײַן, און װעסט זיך אומקוקן אױף זײַן אָרט, און ער איז נישטאָ.
[11] אָבער די געדריקטע װעלן אַרבן דאָס לאַנד, און װעלן זיך קװיקן מיט גרױס פֿריד.
[12] דער רשע טראַכט בײז קעגן צדיק, און ער קריצט אױף אים זײַנע צײן.
[13] אֲדֹנָי לאַכט פֿון אים, װאָרעם ער זעט אַז זײַן טאָג װעט קומען.
[14] די רשעים ציִען אַרױס די שװערד, און שפּאַנען זײער בױגן, צו מאַכן פֿאַלן דעם אָרעמאַן און דעם אבֿיון, צו שעכטן די װאָס זײער װעג איז גלײַך.
[15] װעט זײער שװערד אַרײַן אין זײער האַרצן, און זײערע בױגנס װעלן צעבראָכן װערן.
[16] בעסער דאָס ביסל בײַם צדיק, אײדער די שפֿע פֿון פֿיל רשעים.
[17] װאָרעם די אָרעמס פֿון די רשעים װעלן צעבראָכן װערן, אָבער די צדיקים לענט אונטער ה׳.
[18] ה׳ מערקט די טעג פֿון די אומשולדיקע, און זײער אַרב װעט זײַן אױף אײביק.
[19] זײ װעלן נישט פֿאַרשעמט װערן אין צײַט פֿון בײז, און אין טעג פֿון הונגער װעלן זײ זאַט זײַן.
[20] װאָרעם די רשעים װעלן אונטערגײן, און די פֿײַנט פֿון ה׳ אַזױ װי קעסטלעכע פעטע שאָף; זײ פֿאַרגײען, אין רױך פֿאַרגײען זײ.
[21] דער רשע לײַט און באַצאָלט נישט, און דער צדיק לײַטזעליקט און גיט.
[22] װאָרעם זײַנע געבענטשטע אַרבן דאָס לאַנד, און זײַנע פֿאַרשאָלטענע װערן פֿאַרשניטן.
[23] פֿון ה׳ װערן אָנגעשטעלט די טריט פֿון מענטשן, און ער באַװיליקט זײַן װעג.
[24] אַז ער פֿאַלט, בלײַבט ער נישט ליגן, װאָרעם ה׳ לענט אונטער זײַן האַנט.
[25] איך בין יונג געװען און בין אַלט געװאָרן, און איך האָב נישט געזען אַ צדיק פֿאַרלאָזן, און זײַן זאָמען בעטלענדיק ברױט.
[26] אַ גאַנצן טאָג איז ער לײַטזעליק און אַנטלײַט, און זײַן זאָמען איז אַ בענטשונג.
[27] קער זיך אָפּ פֿון שלעכטס, און טו גוטס, און בלײַב רוען אױף אײביק.
[28] װאָרעם ה׳ האָט ליב גערעכטיקײט, און פֿאַרלאָזט נישט זײַנע פֿרומע; אײביק װערן זײ אָפּגעהיט, אָבער דער זאָמען פֿון די רשעים װערט פֿאַרשניטן.
[29] די צדיקים װעלן אַרבן דאָס לאַנד, און װעלן װױנען דערױף שטענדיק.
[30] דאָס מױל פֿון דעם צדיק לאָזט אַרױס חכמה, און זײַן צונג רעדט גערעכטיקײט.
[31] די תּורה פֿון זײַן ג-ט איז אין זײַן האַרצן, זײַנע טריט גליטשן זיך נישט אױס.
[32] דער רשע קוקט אױס אױפֿן צדיק, און זוכט אים צו טײטן.
[33] ה׳ װעט אים נישט איבערלאָזן אין זײַן האַנט, און נישט לאָזן אים שולדיק מאַכן, אַז ער װערט געמשפּט.
[34] האָף צו ה׳, און היט זײַן װעג, און ער װעט דיך דערהײבן צו אַרבן דאָס לאַנד; װעסט צוזען װי די רשעים װערן פֿאַרשניטן.
[35] איך האָב געזען דעם רשע מאַכטיק, און צעשפּרײט װי אַ צװײַגהאַפֿטיקער אַלטגעזעסענער בױם;
[36] אָבער מע איז פֿאַרבײַגעגאַנגען, ערשט ער איז נישטאָ, און איך האָב אים געזוכט, און ער איז נישט געװען צו געפֿינען.
[37] באַטראַכט דעם אומשולדיקן, און זע דעם רעכטפֿאַרטיקן, אַז דער סוף פֿון איטלעכן איז אַ גליקלעכער.
[38] און די פֿאַרברעכער װערן פֿאַרטיליקט אין אײנעם, דער סוף פֿון די רשעים װערט פֿאַרשניטן.
[39] אָבער די הילף פֿון די צדיקים איז פֿון ה׳, זײער פֿעסטונג אין צײַט פֿון נױט.
[40] און ה׳ שטײט זײ בײַ, און מאַכט זײ אַנטרינען, ער מאַכט זײ אַנטרינען פֿון די רשעים, און העלפֿט זײ, װײַל זײ האָבן זיך געשיצט אין אים.