[1] אַ תּפֿילה פֿון משה דעם מאַן פֿון ג-ט. אֲדֹנָי, דו ביסט אונדז געװען באַשיצונג אין אַלע דורות.
[2] אײדער די בערג זײַנען געבאָרן געװאָרן, און דו האָסט באַשאַפֿן די ערד און די װעלט, און פֿון אײביקײט ביז אײביקײט, ביסט דו אֵל.
[3] ברענגסט דעם מענטשן ביז דערשלאָגנקײט, און זאָגסט: טוט תּשובֿה, איר מענטשנקינדער.
[4] װאָרעם טױזנט יאָר איז אין דײַנע אױגן װי דער נעכטיקער טאָג, װען ער איז פֿאַרגאַנגען, און װי אַ װאַך אין דער נאַכט.
[5] שטראָמסט זײ אַװעק, װי אַ דרעמל װערן זײ; אין פֿרימאָרגן װי גראָז געװאַקסן,
[6] אין פֿרימאָרגן געבליט און געװאַקסן – צום אָװנט אָפּגעשניטן און פֿאַרדאַרט.
[7] װאָרעם מיר װערן פֿאַרלענדט אין דײַן כּעס, און אין דײַן גרימצאָרן װערן מיר פֿאַרכאַפּט.
[8] האַלטסט אונדזערע זינד אַנטקעגן דיר, אונדזערע פֿאַרבאָרגענישן פֿאַרן ליכט פֿון דײַן פּנים.
[9] װאָרעם אַלע אונדזערע טעג פֿאַרגײען אין דײַן גרימצאָרן, מיר ענדיקן אונדזערע יאָרן אַזױ װי אַ הױך.
[10] די טעג פֿון אונדזערע יאָרן, זײ זײַנען זיבעציק יאָר, און אַז אין גבֿורה, איז אַכציק יאָר; און זײער שטאָלץ איז מאַטערניש און אומגליק; װאָרעם גיך פֿאַרגײט עס, און מיר פֿליִען אַװעק.
[11] װער פֿאַרשטײט די מאַכט פֿון דײַן כּעס, אַז װי דײַן מוֹראדיקײט אַזױ איז דײַן גרימצאָרן?
[12] לערן אונדז ריכטיק צו צײלן אונדזערע טעג, כּדי מיר זאָלן קריגן אַ האַרץ פֿון חכמה.
[13] קער זיך אום, ה׳ – װי לאַנג נאָך? – און דערבאַרים זיך אױף דײַנע קנעכט.
[14] זעטיק אונדז אין פֿרימאָרגן מיט דײַן חֶסֶד, כּדי מיר זאָלן זינגען און זײַן פֿרײלעך אין אַלע אונדזערע טעג.
[15] דערפֿרײ אונדז װי די טעג װאָס דו האָסט אונדז געפּײַניקט, די יאָרן װאָס מיר האָבן געזען בײז.
[16] זאָל באַװיזן װערן דײַן טוּונג צו דײַנע קנעכט, און דײַן פּראַכט אױף זײערע קינדער.
[17] און זאָל די ליבלעכקײט פֿון אֲדֹנָי אלוקינו זײַן אױף אונדז; און באַפֿעסטיק פֿאַר אונדז דאָס װערק פֿון אונדזערע הענט, יאָ, דאָס װערק פֿון אונדזערע הענט, באַפֿעסטיק עס.