[1] פֿאַר דעם געזאַנגמײַסטער; פֿון דָוִדן אַ מיזמור. ה׳, דו האָסט מיך אױסגעפֿאָרשט, און קענסט מיך.
[2] דו װײסט מײַן זיצן און מײַן אױפֿשטײן, פֿאַרשטײסט מײַן טראַכטונג פֿון דער װײַטן.
[3] מײַן גײן און מײַן ליגן זיפּסטו דורך, און אין אַלע מײַנע װעגן ביסטו באַהאַװנט.
[4] װאָרעם דאָס װאָרט איז נאָך צו מאָל נישט אױף מײַן צונג, װײסטו עס דאָך, ה׳, שױן אין גאַנצן.
[5] הינטן און פֿאָרנט האָסטו מיך באַלעגערט, און אַרױפֿגעטאָן אױף מיר דײַן האַנט.
[6] צו װוּנדערלעך איז דאָס פֿאַר מיר צו פֿאַרשטײן, צו הױך, איך קען עס נישט באַנעמען.
[7] װוּהין זאָל איך אַװעקגײן פֿון דײַן גײַסט? און װוּהין זאָל איך פֿון דײַן פּנים אַנטלױפֿן?
[8] זאָל איך אַרױפֿגײן אין הימל, ביסטו דאָרטן, און זאָל איך מיר אױסבעטן אין שְׁאֹול, ערשט ביסט דאָ.
[9] זאָל איך נעמען די פֿליגלען פֿון באַגינען, זאָל איך רוען אין עק פֿון ים,
[10] װעט אױך דאָרטן מיך פֿירן דײַן האַנט, און מיך װעט האַלטן דײַן רעכטע.
[11] און זאָל איך זאָגן: לױטער פֿינצטערניש זאָל מיך באַדעקן, און נאַכט זאָל דאָס ליכט פֿאַר מיר װערן,
[12] איז אױך פֿינצטערניש נישט פֿינצטער פֿאַר דיר, און נאַכט טוט אַזױ װי דער טאָג לײַכטן; אַזױ פֿינצטערקײט אַזױ ליכטיקײט.
[13] װאָרעם דו האָסט געפֿאַרמאָגן מײַנע נירן, האָסט מיך געװעבט אין לײַב פֿון מײַן מוטער.
[14] איך לױב דיך, װאָרעם מוראדיק װוּנדערלעך בין איך געמאַכט; װוּנדערלעך זײַנען דײַנע װערק, און מײַן זעל װײס דאָס װױל.
[15] נישט פֿאַרהױלן איז געװען מײַן געבײן פֿאַר דיר, װען איך בין געמאַכט געװאָרן אין פֿאַרבאָרגעניש, געשטריקט געװאָרן אין טיפֿענישן פֿון דער ערד.
[16] מײַן אומגעפֿורעמט לײַב האָבן געזען דײַנע אױגן; יאָ, אין דײַן בוך װערן זײ אַלע אָנגעשריבן, די טעג װען מע זאָל באַשאַפֿן װערן, און אײנער צװישן זײ איז געװען פֿאַר אים.
[17] און װי האַרב פֿאַר מיר זײַנען דײַנע טראַכטונגען, אֵל, װי געװאַלטיק איז זײער מיספּר!
[18] זאָל איך זײ צײלן, זײַנען זײ מער פֿון זאַמד, זאָל איך דערגײן צום סוף, דאַרף מײַן דױער זײַן װי דײַנער.
[19] װען דו, אֱלוֹהַּ, װאָלסט טײטן דעם רשע! און איר בלוטיק לײַט, טוט זיך אָפּ פֿון מיר!
[20] די װאָס רעדן דיך אַרױס מיט אַ בײזער כּװנה, דײַנע פֿײַנט װאָס דערמאָנען דיך צום פֿאַלשן.
[21] פֿאַר װאָר, דײַנע פֿײַנט, ה׳, האָב איך פֿײַנט, און מיט דײַנע קעגנשטײער טו איך קריגן.
[22] פֿײַנט ביז גאָר האָב איך זײ פֿײַנט, שָׂונאים זײַנען זײ בײַ מיר.
[23] פֿאָרש מיך, אֵל, און דערקען מײַן האַרץ, פּרוּװ מיך, און װײס מײַנע געדאַנקען;
[24] און זע אױב אין מיר איז דאָ אַ פֿאַרדראָסיקער װעג, און פֿיר מיך אין דעם אײביקן װעג.