[1] אַ מיזמור; אַ געזאַנג צו דער באַנײַונג פֿון הֵיכל פֿון דָוִדן.
[2] איך דערהײב דיך, ה׳, װאָרעם האָסט מיך אױפֿגעריכט, און נישט דערפֿרײט מײַנע פֿײַנט איבער מיר.
[3] ה׳ מײַן ג-ט, איך האָב געשריִען צו דיר, און האָסט מיך געהײלט.
[4] ה׳, האָסט אַרױפֿגעבראַכט פֿון שְׁאֹול מײַן זעל, האָסט מיך אױפֿגעלעבט, איך זאָל נישט נידערן אין גרוב.
[5] זינגט צו ה׳, זײַנע פֿרומע, און דאַנקט זײַן הײליקער געדעכעניש.
[6] װאָרעם אַ רגע איז זײַן צאָרן, אַ לעבן זײַן גוטװיליקײט. איבער נאַכט בלײַבט געװײן, און פֿרימאָרגנס איז געזאַנג.
[7] און איך האָב געװעסט געזאָגט אין מײַן שלװה: איך װעל נישט אומפֿאַלן קײן מאָל.
[8] אין דײַן גוטװיליקײט, ה׳, האָסטו געהאַט אױפֿגעשטעלט פֿעסט מײַן באַרג – האָסטו פֿאַרבאָרגן דײַן פּנים, און איך בין דערשראָקן געװאָרן.
[9] צו דיר, ה׳, פֿלעג איך רופֿן, און צו אֲדֹנָי פֿלעג איך בעטן:
[10] װאָסער געװין איז אין מײַן בלוט, אַז איך װעל נידערן אין גרוב? קען דיך לױבן דער שטױב? קען ער דערצײלן דײַן אמת?
[11] הער, ה׳, און לײַטזעליק מיך, ה׳, זײַ מיר אַ העלפֿער.
[12] האָסטו מיר פֿאַרקערט מײַן קלאָג אין טאַנץ, האָסט אָפּגעבונדן מײַן זאַקקלײד, און מיך אָנגעגורט מיט פֿרײד;
[13] דערום װעט דיך באַזינגען די זעל, און נישט שװײַגן. ה׳ מײַן ג-ט, אײביק װעל איך דיר דאַנקען.