[1] Келинглар, севинч ила Эгамизни куйлайлик, Нажотимиз Қоясига шодлик ила ҳайқирайлик.
[2] Шукрона айтиб, Унинг ҳузурига борайлик, Унга қўшиқлар айтиб, шодликдан ҳайқирайлик.
[3] Зотан, Эгамиз улуғ Худодир, Жамики худолар устидан улуғ Шоҳдир.
[4] Заминнинг энг чуқур жойлари Унинг қўлидадир, Тоғларнинг чўққилари ҳам Уникидир.
[5] Уникидир Ўзи яратган денгиз ҳам, Қўли барпо қилган қуруқ ер ҳам.
[6] Келинглар, таъзим қилиб, сажда этайлик, Яратган Эгамиз олдида тиз чўкайлик.
[7] У Худойимиздир, биз Унинг яйловидаги халқмиз, Биз Унинг қўл остидаги қўйлармиз. Эгамиз шундай дейди: “Қанийди, бугун Менинг овозимга қулоқ солсангиз!
[8] Оталарингиз каби тош юрак бўлманглар. Маривада, саҳродаги Массахда улар қилган ишни қилманглар.
[9] Оталарингиз Менинг ишларимни кўрса ҳам, У ерда Мени синаб кўрдилар.
[10] Қирқ йил у наслдан нафратланиб, Шундай дедим: «Бу халқ Мендан юз ўгиради, Амрларимга бўйсунишдан бош тортади.»
[11] Шу боис ғазабланиб, онт ичдим: «Улар фароғат диёримга кирмайди», дедим.”