[1] Итоатсизлиги кечирилганлар бахтлидир, Эгамиз кимнинг гуноҳидан ўтган бўлса, Ўша инсон бахтлидир.
[2] Эгамиз кимнинг айбини ёзмаган бўлса, Ўша инсон бахтлидир, Руҳида ҳийла бўлмаганлар бахтлидир.
[3] Эй Эгам, гуноҳимни бўйнимга олмай, рад қилганимда, Танам қоқ суяк бўлиб қолганди, Кун бўйи оҳ–воҳ қилиб чиқардим.
[4] Кечаю кундуз тарбия беришдан тўхтамадинг, Саратон иссиғидагидай мадорим қуриб қолди.
[5] Энди олдингда гуноҳимни эътироф этдим, Айбимни яширмай, ўзим айтдим: “Эгам олдида итоатсизлигимни бўйнимга оламан.” Сен эса менинг гуноҳимни кечирдинг.
[6] Шу боис ҳар бир тақводор Вақт борида Сенга ибодат қилсин. Шунда азим сувлар тўфони Тақводорларга етиб бормас.
[7] Сен менинг паноҳимсан, Мени кулфатлардан Сен асрайсан, Нажот қўшиғи ила мени ўрайсан.
[8] Эгамиз айтар: “Сизларга Мен йўл кўрсатаман, Юрадиган йўлларингизни ўргатаман, Маслаҳат бераман, сизларни кузатаман.
[9] Онгсиз от ёки хачир каби бўлманглар, Уларни йўлга солмоқ учун сувлуқ, жилов керак, Бўлмаса улар ёнингизга келмайди.”
[10] Фосиқнинг азоби кўпдир, Лекин Эгамиздан умидворларни Содиқ севги қуршаб олади.
[11] Эй солиҳлар, Эгамиз туфайли шодланинг, қувонинг! Эй барча кўнгли поклар, шодликдан куйланг!