[1] Ижрочилар раҳбарига. Довуд саноси.
[2] Худонинг шуҳратини самолар намоён қилади, Унинг ижодини фалак тоқи айтиб туради.
[3] Осмон кундан–кунга буни билдиради, Ҳар тун бундан хабардор қилади.
[4] Само, фалак айтмас бир гап, ё бир жумла, Чиқмас улардан ҳеч бир садо.
[5] Аммо хабарлари ҳар томонга тарқалади, Оламнинг четигача етиб боради. Худо самоларда қуёш учун чодир қурган.
[6] Қуёш гўшангадан чиққан куёвга ўхшайди. Қаҳрамонларга ўхшаб ғайрат билан йўлагидан боради.
[7] Самоларнинг бир четидан у чиқиб, Айланиб, бошқа бир четига йўл олади, Унинг тафтидан ҳеч нарса яширина олмайди.
[8] Эгамизнинг қонуни мукаммалдир, Бизга янги куч ато этади, Эгамизнинг фармонлари ишончлидир, Соддаларга донолик беради.
[9] Эгамизнинг буйруқлари тўғридир, Қалбларни шодликка тўлдиради, Эгамизнинг амрлари равшандир, Улар кўзларга нур беради.
[10] Эгамиздан қўрқиш покликдир, Бу то абад давом этади. Эгамизнинг қоидалари ҳақиқатдир, Ҳаммаси ғоят адолатлидир.
[11] Улар соф олтиндан ҳам аълодир, Тоза асалдан ҳам ширинроқдир.
[12] Эй Эгам, қоидаларинг менга, Ўз қулингга ўгит беради, Қоидаларингга итоат этганлар буюк мукофот олади.
[13] Ким ўз хатосини била олади?! Яширин хатолардан мени Ўзинг поклагин.
[14] Мен, қулингни ошкора гуноҳдан сақлагин, Устимдан гуноҳ ҳоким бўлмасин. Шунда мен айбсиз бўламан, Оғир гуноҳдан ҳам холи бўламан.
[15] Эй Эгам, суянган Қоям, Қутқарувчим! Оғзимдан чиққан сўзлар, Юракдаги ниятларим Сенга маъқул бўлсин.