[1] Худойи Таоло паноҳида яшайдиганлар Қодир Худо соясида ором топар.
[2] Мен Эгамга шундай дейман: “Сен паноҳимсан, қалъамсан, Мен умид боғлаган Худойимсан.”
[3] Албатта У халос этар сени овчининг тузоғидан, Халос этар сени қирғин келтирувчи вабодан.
[4] Сени У қанотлари остига олар, Унинг паноҳида бехатар бўласан, Садоқати билан сенга қалқон, девор бўлар.
[5] Шунда қўрқмайсан туннинг ваҳимасидан, Қўрқмайсан кундузи учган ўқдан,
[6] Зулматда билдирмай келадиган вабодан, Қоқ пешинда қирғин келтирувчи ўлатдан.
[7] Мингтаси чап ёнингда йиқилиб қолади, Ўн мингтаси ўнг ёнингда йиқилиб қолади, Аммо бу кулфатлар сенга яқин келмайди.
[8] Фақат кўзларингни оч, шунда кўрасан Фосиқнинг қандай жазо олганини.
[9] Агар Эгамизни паноҳинг қилсанг, Бошингга бирон бахтсизлик келмас. Худойи Таолони қўрғонинг қилсанг, Бирон фалокат чодирингга йўламас.
[11] У сен тўғрингда фаришталарига амр беради, Фаришталар ҳамма йўлларингни қўриқлайди.
[12] Оёғинг тошга қоқилиб кетмасин дея, Фаришталар қўлларида сени кўтариб боради.
[13] Шер ва заҳарли илон устидан босиб ўтасан, Йиртқич шер, илонни оёғинг билан эзасан.
[14] Эгамиз шундай дейди: “У Мени яхши кўргани учун Мен уни қутқараман. Мени билгани учун Мен уни ҳимоя қиламан.
[15] У илтижо қилганда Мен жавоб бераман, Оғир кунларида у билан бирга бўламан, Уни қутқариб, унга иззат кўрсатаман.
[16] Узоқ умр бериб, уни мамнун қиламан, Унга нажот бераман.”