[1] Ҳақиқатан ҳам, Исроил халқига, Юраги пок бўлганларга Худо ҳиммат қилар.
[2] Оёқларим тойиб кетай, деди, Сал бўлмаса сирпаниб йиқилай, дедим.
[3] Фосиқнинг яшнаётганини кўрганимда, Такаббурларга ҳасад қилдим.
[4] Улар оғриқ нималигини билмайдилар, Таналари соппа–соғ, бақувват.
[5] Бошқалардай улар дард тортмайдилар, Бошқалардай улар азоб чекмайдилар.
[6] Киборлик уларнинг бўйнидаги маржон бўлади, Зўравонликни улар либос қилиб кийиб олган.
[7] Уларнинг кўзларини ёғ босиб қолган, Хаёлларида аҳмоқона ниятлар тўлиб–тошган.
[8] Такаббурлар масхаралаб, хусумат билан гапиради, Мағрурланиб, зулм билан таҳдид қилади.
[9] Фосиқлар оғизлари билан осмонга даъво қилади, Тиллари билан ер юзини мулк қилиб олади.
[10] Шу боис ҳар ким уларга юз буради, Уларнинг сўзларини сув каби ичади.
[11] Яна улар шундай дейдилар: “Худо қандай қилиб била олади?! Худойи Таоло нимани ҳам биларди?!”
[12] Фосиқлар ана шунақа! Доимо беташвиш бойлик орттиради.
[13] Ҳа, мен бекорга юрагимни пок тутган эканман–да! Айбсизман, дея бекорга қўлларимни ювибман–да!
[14] Ахир, кун бўйи азоб тортаман, Ҳар куни эрталаб жазо оламан.
[15] Мен ҳам фосиқ гапларни гапираверганимда, Сенинг содиқ фарзандларингга хоинлик қилган бўлар эдим.
[16] Аммо буларни тушунай, десам, Бу иш жуда ҳам машаққатли туюлди.
[17] Худонинг муқаддас масканига кирдим, Шундагина фосиқлар қисмати не бўлишини тушундим.
[18] Эй Худо, чиндан ҳам уларни сирпанчиқ ерга қўйгансан, Уларни жарликка улоқтириб, барбод қиласан.
[19] Улар бирдан қирилиб кетади, Ваҳимадан қирилиб, йўқ бўлади.
[20] Уларнинг ҳаёти фақат тушдир, Уйғонганларида унут бўлади. Сен ҳам қўзғалганингда, эй Раббий, Уларнинг ҳаётига чек қўясан.
[21] Ғамга тўлган пайтларимда, Юрагимда дард пайдо бўлганда,
[22] Мен нодон, жоҳил бўлган эканман, Қаршингда онгсиз ҳайвон каби бўлган эканман.
[23] Шундай бўлса ҳам, доимо Сен биланман, Сен ўнг қўлимдан ушлагансан.
[24] Ўгитларинг билан менга йўл кўрсатасан, Охири мени шон–шуҳрат ила кутиб оласан.
[25] Сендан бошқа кимим бор самода?! Сендан ўзгасини истамасман ер юзида.
[26] Адо бўлиши мумкин танаму юрагим, Аммо Сен, эй Худо, қалбимнинг қувватисан, Сен то абад барқарорлигимсан.
[27] Сендан узоқ бўлганлар ҳалок бўлади, Қириб ташлайсан Сенга содиқ бўлмаганларни.
[28] Эй Худо, Сенга яқин бўлганим эса менга яхшидир. Эй Эгам Раббий, Сени паноҳим қилиб олдим, Сенинг ҳамма ишларингни айтиб юраман.