[1] Худолар Худоси — Эгамиз Сўйлар, даъват қилар ер юзига Шарқдан ғарбга қадар.
[2] Худо Ўз нурини сочар Қуддусдан — Гўзалликда комил шаҳардан.
[3] Худойимиз келар, сукут сақламас, Унинг олдида аланга ямлаб юборар, Атрофида бўрон ғазабдан қутурар.
[4] Ўз халқини ҳукм этмоқ учун Еру осмонни гувоҳ қилиб чақирар:
[5] “Йиғиб келинг Менинг тақводор халқимни, Қурбонлик орқали Мен билан аҳд қилганларни!”
[6] Самолар эълон қилар Худонинг одиллигини, Ҳакам Худонинг Ўзидир.
[7] Худо айтар: “Эшит, эй халқим, Мен сўзлайман, Эй Исроил, сенга қарши гувоҳлик бераман, Мен Худоман, сенинг Худойингман.
[8] Келтирган қурбонликларинг доимо олдимда. Куйдирилган қурбонликларингдан шикоят қилмайман.
[9] Оғилингдаги буқангга муҳтож эмасман, Сурувингдаги эчкингга ҳам зор эмасман.
[10] Меникидир ўрмондаги жамики ҳайвон, Минглаб қирлардаги молу қўйлар.
[11] Меникидир жамики тоғдаги қушлар, Меникидир даладаги барча жониворлар.
[12] Оч қолсам ҳам, сендан овқат сўрамасдим. Ахир, Меникидир олам, ундаги ҳамма нарса.
[13] Мен буқа гўштини ейманми?! Ёки эчки қонини ичаманми?!
[14] Мен, Худога шукрона қурбонлигини қил, Мен, Худойи Таолога онтингни адо қил.
[15] Оғир кунда Менга илтижо қилгин, Сенга нажот бераман, Сен эса Менга мақтов айтасан.”
[16] Фосиққа эса Худо шундай дейди: “Не ҳақинг бор қонунларимни тилга олмоққа?! Не ҳақинг бор аҳдимни оғзингга олмоққа?!
[17] Нафрат ила қарайсан–ку йўл–йўриқларимга, Отиб ташлайсан–ку каломларимни орқангга!
[18] Ўғрини кўрганингда, дўстлашасан у билан, Шерик бўлиб оласан зинокорлар билан.
[19] Оғзинг ёмон сўзлар учун доим тайёрдир, Тилингнинг тўқигани фақат ёлғондир.
[20] Ўтириб, биродарингга қарши сўйлайсан, Туғишганингга ҳам туҳмат қиласан.
[21] Шу ишларни қилганингда, сукут сақладим, Мени ҳам ўзингга ўхшаган, деб ўйладинг. Энди–чи, айбингни бўйнингга қўйиб, Сени ҳукм қиламан.
[22] Эй Мени унутганлар, билиб қўйинг, Йўқса сизларни парча–парча қиламан, Биронта нажот бергувчи топилмайди.
[23] Менга шукрона қурбонлиги келтирганлар Мени иззат қилган бўлади. Мен Ўз нажотимни Тўғри йўлдан юрганларга кўрсатаман.”