[1] Ku rera da farin ciki ga Ubangiji ku adalai; daidai ne masu gaskiya su yabe shi.
[2] Ku yabi Ubangiji da garaya; ku yi kiɗi gare shi da molo mai tsirkiya goma.
[3] Ku rera masa sabuwar waƙa; ku yi kiɗi da gwaninta, ku kuma yi sowa don farin ciki.
[4] Gama maganar Ubangiji daidai ne da kuma gaskiya; yana da aminci cikin kome da yake yi.
[5] Ubangiji yana ƙaunar adalci duniya ta cika da ƙaunarsa marar ƙarewa.
[6] Ta wurin maganar Ubangiji aka yi sammai, rundunar taurarinsu kuwa da numfashin bakinsa.
[7] Ya tattara ruwan teku cikin tuluna; ya sa zurfafa cikin gidajen ajiya.
[8] Bari dukan duniya ta ji tsoron Ubangiji; bari dukan mutanen duniya su girmama shi.
[9] Gama ya yi magana, abu ya kuwa kasance; ya umarta, ya kuwa tsaya daram.
[10] Ubangiji yakan soke shirye-shiryen al’ummai; yakan wofintar da manufofin mutane.
[11] Amma shirye-shiryen Ubangiji kan tsaya daram har abada, manufofin zuciyarsa kuwa har dukan zamanai.
[12] Mai farin ciki ce al’ummar da Allah ne Ubangijinta, mutanen da ya zaɓa don gādonsa.
[13] Daga sama Ubangiji ya duba ya kuwa ga dukan ’yan adam;
[14] daga mazauninsa yana lura da dukan waɗanda suke zama a duniya,
[15] shi da ya yi zukatan duka, wanda yake kula da kome da suke yi.
[16] Babu sarkin da ake ceto ta wurin yawan mayaƙansa; ba jarumin da kan kuɓuta ta wurin yawan ƙarfinsa.
[17] Dogara a kan doki don ceto banza ne; duk da yawan ƙarfinsa ba ya ceto.
[18] Amma idanun Ubangiji suna a kan wanda yake tsoronsa, a kan waɗanda suke sa zuciya cikin ƙaunarsa marar ƙarewa,
[19] don yă cece su daga mutuwa ya bar su da rai a lokacin yunwa.
[20] Muna jiran Ubangiji da bege; shi ne taimakonmu da garkuwarmu.
[21] A cikinsa zukatanmu na farin ciki, gama mun dogara cikin sunansa mai tsarki.
[22] Bari ƙaunarka marar ƙarewa ta zauna a kanmu, ya Ubangiji, ko ma da muke sa begenmu a gare ka.