Skip to content
Opens in a new window
Listen to this chapter • 1:16

[1] Aýdymçylar toparynyň ýolbaşçysyna. Dawudyň mezmury.

[2] Eý, Hudaý, arz edenimde sesimi eşit, duşman wehiminden janymy gora.

[3] Meni gizle erbetleriň dilleşmesinden hem-de betkärleriň gozgalaňyndan.

[4] Olar dillerini gylyç kimin ýiteldýär; bigünäni bukudan atmakçy bolup, ajy sözlerini peýkam kimin çeneýär; duýman durka ony atyp, asla gorkmaýar.

[6] Olar ýaman niýetlerinden asla dänmeýär, gizlin duzaklary gurmak üçin dil birikdirýär, «Olary görjek barmy?» diýip oýlanýar.

[7] Olar jenaýat etmegi niýet edinýär, olar: «Birkemsiz hile-pirim düzdük, ynsanyň kalbyny bilip bolmaýar» diýip, biri-birine aýdýar.

[8] Emma Hudaý olara peýkamyn atar, olar duýdansyz ýaralanar.

[9] Öz dilleri olaryň başyna ýeter, olary görenleriň bary hopugyp gaçar.

[10] Ähli ynsanlar gorka düşerler, olar Hudaýyň işini beýan ederler; Onuň edeni barada pikir ederler.

[11] Dogry adam Rebde şatlansyn, goý, ol Rebbi özüne pena edinsin; ýüregi dogrularyň bary magtansyn.

Zebur — Chapters