[1] (Ән-күйдің жетекшісіне арналған Қорахтың ұрпақтарының жыры.)
[2] Уа, Ием, Сен еліңе рақымды болдың, Жақыптың ұрпағын тұтқыннан қайтардың.
[3] Халқыңның кінәсіне кешірім жасадың, Барлық күнәларын да жауып тастадың. //
[4] Сонда Сен ашу-ызаңды түгел бастың, Жалындаған қаһарыңнан бас тарттың.
[5] Құтқарушымыз Құдай, қалпымызға келтірші, Бізге деген наразылығыңды бәсеңдетші.
[6] Әлде мәңгі бізге қаһарлана бермекпісің, Ұрпақтан ұрпаққа ашуыңды төкпекпісің?
[7] Өз халқыңның Саған шаттануы үшін Өмірімізді қайтадан жаңартпаймысың?
[8] Бізге тұрақты рақымыңды таныта көрші, Уа, Жаратқан, пәледен құтқара көрші.
[9] Құлақ түремін Құдай Иенің айтарына, Тыныштықты уәде етеді Ол өз халқына — Таңдап алған өз адал адамдарына, Халық тек қайтпаса ақымақтық жасауына!
[10] Сөз жоқ, Өзін қастерлейтін жандарды Құдай жақында құтқаратын болады, Осылайша Оның даңқты ұлылығы Елімізге орнығатын болады.
[11] Сонда рақым мен шындық бірге кездеседі, Әділдік пен татулық бір-біріне сәйкес келеді.
[12] Адалдық жер бетінен көктеп шығады, Әділдік көктен төмен қарап тұрады.
[13] Шынымен Жаратқан Ие игілік сыйламақ, Содан жеріміз бізге өнімін ұсынбақ,
[14] Жаратқанның алдынан әділдік жүрмек, Оның жүретін жолдарын дайындап бермек.