[1] (Ауыртпалық шегіп, әлсіреген жанның Иемізге мұңын шаққан мінажаты.)
[2] Уа, Жаратқан, мінажатымды естіші, Көмек сұраған даусым Саған жетсінші,
[3] Қиын кезде менен сырт айналмашы, Маған құлағыңды түре көрсеңші, Өзіңді шақырсам тез жауап берші.
[4] Күндерім түтіндей лезде жоғалады, Сүйектерім от шоғындай маздап жанады.
[5] Шабылған шөптей қурады жүрегім, Тамақ ішуді де ұмытып келемін,
[6] Қатты қиналып ыңқылдағанымнан Әбден жүдегенмін, құр сүлдерім қалған.
[7] Құла түздегі бірқазанға ұқсаймын, Һәм қираған орындағы жапалақтаймын,
[8] Мен ұйықтай алмай ояу жатырмын, Үй төбесіндегі құстай тым жалғызбын.
[9] Дұшпандарым күнде балағаттайды, Мені мазақтап, атымды қарғайды.
[10] Нан орнына күлмен тамақтанамын, Көз жасымды сусыныма қосамын.
[11] Мұның себебі — ашу-ызаң Сенің, Жоғары көтеріп, мені лақтырған едің.
[12] Кешкі көлеңкедей өтеді күндерім, Қураған шөптей әбден әлсіредім.
[13] Ал Сен, Жаратқан Ие, мәңгі боласың, Бар ұрпақтарға жайылар Сенің даңқың.
[14] Орныңнан тұрып, Сионға рақым етші, Енді уақыт болды, мейірім көрсетші, Соған белгілеген мезгілің жетті.
[15] Құлдарың Сионның тастарын ұнатады, Шаң-тозаңы аяныштарын оятады.
[16] Бар ұлттар дірілдер Жаратқанның атынан, Әлемнің патшалары да Оның даңқынан:
[17] Жаратқан Ие Сионды қайта тұрғызбақ, Өз салтанатымен сонда пайда болмақ,
[18] Мұқтаждың мінажаттарын Ол тыңдайды, Жалыныштарын жауапсыз қалдырмайды.
[19] Болашақ ұрпақтар үшін бұл жазылмақ, Келер буындар Жаратқанды даңқтамақ:
[20] Жаратқан Ие көктен жер бетіне қарады, Киелі үйінен Ол төмен көз тастады,
[21] Тұтқындардың ыңқылдауын есту үшін, Өлімге кесілгендерді азат ету үшін.
[22] Содан Жаратқанның аты Сионда мақталмақ, Даңқы Оның Иерусалимде асырылмақ,
[23] Сонда бар халықтар бұл қалаға жиналар, Патшалықтар Жаратушыға ғибадат қылар.
[24] Өмір жолымда Тәңір мені қалжыратты, Ғұмырымның күндерін Ол қысқартты.
[25] Сонда мен былай дедім Жаратқанға: «Уа, Құдайым менің, жарты жолда Өмірімді көрмеші қысқарта! Сен жасайсың ұрпақтан ұрпаққа,
[26] Жердің негізін салғансың әуел баста, Құдіретіңмен жараттың аспанды да.
[27] Олар құриды, Сен боласың әр уақытта, Киімдей тозады олардың барлығы да, Көйлектей ауыстырасың Сен оларды, Содан олар лақтырылып тасталады.
[28] Ал Өзің өзгермей қалатын боласың, Еш таусылмайды Сенің жасар жылдарың.
[29] Құлдарыңның ұлдары тыныш тұрады, Ұрпақтары көз алдыңда нық болады».