[1] (Дәуіттің жыры.) Ей, мықтылар, Жаратқанды дәріптеңдер, Иеміздің құдіретін құрметтеңдер,
[2] Жаратқанның есімін даңқтап қадірлеңдер, Қасиетті салтанатпен Оған бас иіңдер!
[3] Жаратқанның дауысы сулардың үстінде, Ұлылық Иесі — Құдай күркіреуде, Жаратқан гүрілдейді зор сулардың үстінде.
[4] Жаратқанның даусы тым құдіретті, Жаратқанның даусы асқан айбатты.
[5] Оның даусы самырсынды сындырады, Ливанның самырсындарын құлатады,
[6] Ливанның тауларын бұзаудай секіртеді, Хермон тауын жас бұқадай сілкінтеді.
[7] Жаратқанның дауысы от-жалын шашады,
[8] Оның дауысы иен даланы шайқалтады, Қадештегі айдаланы да сілкінтеді.
[9] Жаратқанның дауысы емендерді сілкілейді, Орман ағаштарының жапырақтарын түсіреді. Киелі үйінде бәрі «Ұлылық!» деп айтады.
[10] Жаратқан топан су үстінде тақта отырады, Жаратқан патша болып мәңгі тақта отырады.
[11] Жаратқан Ие өз халқына күш дарытады, Тыныштық сыйлап ақ батасын қондырады.