<Забур жырлары 126

[1] (Киелі үйге қарай өрлеп бара жатқанда айтылатын Сүлейменнің жыры.) Егер Жаратқан үйдің құрылысын жарылқамаса, Құрылысшылардың еңбегі түгелдей зая. Егер Жаратқан Ие қаланы күзетпесе, Қарауылшылар босқа тұрады күзетте.

[2] Бекерге ерте тұрып, кеш жатасыңдар, Нандарыңды көп бейнетпен табасыңдар. Ал Жаратқан Ие сүйікті адамдарына Бейқам тыныштық сыйлайды жандарына.

[3] Балалар — игілік Жаратқан Иеден келген, Перзенттер — Оның сыйы рақыммен берген.

[4] Адамның жас кезінде туған балалары Жебелері іспетті жауынгердің қолындағы,

[5] «Қорамсақтарын» солармен толтырған Кісілер қандай бақытты болған, Қарсыластарымен биге барғанда Қалмайтын болады олар масқараға.