<Забур жырлары 129

[1] (Киелі үйге өрлеп бара жатқанда айтылатын жыр.) Ауыр жағдайымның тұңғиығынан, Уа, Жаратқан Ием, дауыстаймын Саған.

[2] О, Тәңір Ием, даусымды тыңдай гөр, Мінажатыма менің құлақ түре гөр!

[3] Ием, Сен күнәларды есіңнен шығармасаң, Кім алдыңда тірі қалар, уа, Жаратқан?

[4] Бірақ Сен кешірім беруге әзірсің, Содан бәрі Сені қастерлей берсін!

[5] Шын жүректен Иеме сенім артамын, Берген сөзіне үмітімді артамын.

[6] Күзетші күткендей таңның атуын, Қарауыл аңсағандай күннің шығуын, Жан-тәніммен Иемді күтіп сағынамын.

[7] Уа, Исраил халқы, сенім арт Жаратқанға, Рақым мен құтқаратын күш шексіз Онда.

[8] Бар күнәсінің құнын төлеп, Исраилді Құтқарып Жаратқан Ие азат етеді.