<Забур жырлары 1

[1] Мынадай адам шынымен бақытты: Ол құдайсыздар кеңесіне бармайды, Күнәкарлар жолымен де жүрмейді, Мазақтаушылармен бірге отырмайды.

[2] Қайта, ол Жаратқанның тәліміне қуанады, Күні-түні сол туралы ойланады.

[3] Ол су жағасындағы ағашқа ұқсайды: Сол мерзімінде жемісін береді, Жапырақтары кеуіп те сембейді, Не істесе де, ол табысқа жетеді.

[4] Ал құдайсыздарда солай болмайды, Олар жел ұшырған қабыққа ұқсайды,

[5] Құдай сотында ақтала алмайды, Әділдер қауымында орны болмайды.

[6] Әділдің қамын Жаратқан ойлайды, Ал құдайсыздың ізі де қалмайды.