[1] Maskil. Asaph. Attendite, popule meus, doctrinam meam; inclinate aurem vestram in verba oris mei.
[2] Aperiam in parabolis os meum, eloquar arcana aetatis antiquae.
[3] Quanta audivimus et cognovimus ea, et patres nostri narraverunt nobis,
[4] non occultabimus a filiis eorum, generationi alteri narrantes laudes Domini et virtutes eius et mirabilia eius, quae fecit.
[5] Constituit testimonium in Iacob et legem posuit in Israel; quanta mandaverat patribus nostris nota facere ea filiis suis,
[6] ut cognoscat generatio altera, filii, qui nascentur. Exsurgent et narrabunt filiis suis,
[7] ut ponant in Deo spem suam et non obliviscantur operum Dei et mandata eius custodiant.
[8] Ne fiant sicut patres eorum, generatio rebellis et exasperans; generatio, quae non firmavit cor suum, et non fuit fidelis Deo spiritus eius.
[9] Filii Ephraim, intendentes et mittentes arcum, conversi sunt in die belli.
[10] Non custodierunt testamentum Dei et in lege eius renuerunt ambulare.
[11] Et obliti sunt factorum eius et mirabilium eius, quae ostendit eis.
[12] Coram patribus eorum fecit mirabilia in terra Aegypti, in campo Taneos.
[13] Scidit mare et perduxit eos et statuit aquas quasi in utre.
[14] Et deduxit eos in nube per diem et per totam noctem in illuminatione ignis.
[15] Scidit petram in eremo et adaquavit eos velut abyssus multa.
[16] Et eduxit rivulos de petra et deduxit tamquam flumina aquas.
[17] Et apposuerunt adhuc peccare ei, in iram excitaverunt Excelsum in inaquoso.
[18] Et tentaverunt Deum in cordibus suis, petentes escas animabus suis;
[19] et contra Deum locuti sunt, dixerunt: " Numquid poterit Deus parare mensam in deserto? ".
[20] Ecce percussit petram, et fluxerunt aquae, et torrentes inundaverunt. " Numquid et panem poterit dare aut parare carnes populo suo? ".
[21] Ideo audivit Dominus et exarsit, et ignis accensus est in Iacob, et ira ascendit in Israel.
[22] Quia non crediderunt in Deo nec speraverunt in salutari eius.
[23] Verumtamen mandavit nubibus desuper et ianuas caeli aperuit;
[24] et pluit illis manna ad manducandum et panem caeli dedit eis:
[25] panem angelorum manducavit homo; cibaria misit eis ad abundantiam.
[26] Excitavit austrum in caelo et induxit in virtute sua africum;
[27] et pluit super eos sicut pulverem carnes et sicut arenam maris volatilia pennata:
[28] et ceciderunt in medio castrorum eorum, circa tabernacula eorum.
[29] Et manducaverunt et saturati sunt nimis, et desiderium eorum attulit eis.
[30] Nondum recesserant a desiderio suo, adhuc escae eorum erant in ore ipsorum,
[31] et ira Dei ascendit super eos et occidit pingues eorum et electos Israel prostravit.
[32] In omnibus his peccaverunt adhuc et non crediderunt in mirabilibus eius;
[33] et consumpsit in halitu dies eorum et annos eorum cum festinatione.
[34] Cum occideret eos, quaerebant eum et conversi veniebant diluculo ad eum;
[35] et rememorati sunt quia Deus adiutor est eorum, et Deus Excelsus redemptor eorum est.
[36] Et suaserunt ei in ore suo et lingua sua mentiti sunt ei;
[37] cor autem eorum non erat rectum cum eo, nec fideles erant in testamento eius.
[38] Ipse autem est misericors et propitiatur iniquitati et non disperdit. Saepe avertit iram suam et non accendit omnem furorem suum.
[39] Et recordatus est quia caro sunt, spiritus vadens et non rediens.
[40] Quoties exacerbaverunt eum in deserto, in iram concitaverunt eum in inaquoso!
[41] Et reversi sunt et tentaverunt Deum et Sanctum Israel exacerbaverunt.
[42] Non sunt recordati manus eius, diei, qua redemit eos de manu tribulantis.
[43] Cum posuit in Aegypto signa sua et prodigia sua in campo Taneos.
[44] Convertit in sanguinem flumina eorum et rivulos eorum, ne biberent.
[45] Misit in eos coenomyiam et comedit eos, ranam et perdidit eos.
[46] Dedit brucho fructus eorum, labores eorum locustae.
[47] Occidit in grandine vineas eorum, moros eorum in pruina.
[48] Tradidit grandini iumenta eorum et greges eorum flammae ignis.
[49] Misit in eos ardorem irae suae, indignationem et comminationem et angustiam, immissionem angelorum malorum.
[50] Complanavit semitam irae suae; non pepercit a morte animabus eorum et vitam eorum in peste conclusit.
[51] Percussit omne primogenitum in terra Aegypti, primitias roboris eorum in tabernaculis Cham.
[52] Abstulit sicut oves populum suum et perduxit eos tamquam gregem in deserto.
[53] Deduxit eos in spe, et non timuerunt, et inimicos eorum operuit mare.
[54] Et induxit eos in fines sanctificationis suae, in montem, quem acquisivit dextera eius.
[55] Et eiecit a facie eorum gentes et divisit eis terram in funiculo hereditatis et habitare fecit in tabernaculis eorum tribus Israel.
[56] Et tentaverunt et exacerbaverunt Deum Excelsum et testimonia eius non custodierunt.
[57] Recesserunt et praevaricati sunt, quemadmodum patres eorum; conversi sunt retro ut arcus pravus.
[58] In iram concitaverunt eum in collibus suis et in sculptilibus suis ad aemulationem eum provocaverunt.
[59] Audivit Deus et exarsit et sprevit valde Israel.
[60] Et reppulit habitaculum Silo, tabernaculum, ubi habitavit in hominibus.
[61] Et tradidit in captivitatem virtutem suam et pulchritudinem suam in manus inimici.
[62] Et conclusit in gladio populum suum et in hereditatem suam exarsit.
[63] Iuvenes eorum comedit ignis, et virgines eorum non sunt desponsatae.
[64] Sacerdotes eorum in gladio ceciderunt, et viduae eorum non plorabantur.
[65] Et excitatus est tamquam dormiens Dominus, tamquam potens crapulatus a vino.
[66] Et percussit inimicos suos in posteriora, opprobrium sempiternum dedit illis.
[67] Et reppulit tabernaculum Ioseph et tribum Ephraim non elegit,
[68] sed elegit tribum Iudae, montem Sion, quem dilexit.
[69] Et aedificavit sicut excelsum sanctuarium suum, sicut terram, quam fundavit in saecula.
[70] Et elegit David servum suum et sustulit eum de gregibus ovium,
[71] de post fetantes accepit eum: pascere Iacob populum suum et Israel hereditatem suam.
[72] Et pavit eos in innocentia cordis sui et in prudentia manuum suarum deduxit eos.