[1] Юдже Алланынъ сыгъынагъында яшагъан адам Къудретли Алланынъ кольгесинде раатланыр!
[2] О, РАББИге айта: «О, меним сыгъынагъым ве къалем, О, меним Аллам; умютим Онда!»
[3] О, сени авджы тузагъындан, ольдюриджи хасталыгъындан къуртарыр,
[4] Озь къанатларынен сени япар, къанатлары астында хавфсыз алда олурсынъ; Онынъ акъикъаты санъа къалкъан ве къора олур!
[5] Не гедженинъ дешетинден, не куньдюз учкъан окътан къоркъарсынъ,
[6] не къаранлыкъта кезген вебадан, не де уйледе къыргъан юкъма хасталыгъындан.
[7] Сенинъ янынъда бинъ адам йыкъылып, он бинъ адам онъ тарафынъда къырылса да, беля санъа якъынлашып оламаз.
[8] Сен тек козьлеринънен бакъып, ярамайларгъа берильген джезаны кореджексинъ.
[9] Сен: «РАББИ – сыгъынагъым», – дегенинъ, Юдже Алланы мескен деп сайлагъанынъ ичюн,
[10] башынъа бирде-бир беля тюшмез, чадырынъа веба якъынлашмаз.
[11] О, сенинъ акъкъынъда Озь мелеклерине эмир этер, ве олар бутюн ёлларынъда сени къорчалар.
[12] Олар сени къолларында котерип кетерлер, аякъларынъ ташкъа сюрюнмез.
[13] Арслан баласы ве зеэрли йыланларнынъ устюнден басып кечерсинъ, арслан ве аждерханы эзип ташларсынъ.
[14] «Мени севгени ичюн, оны къуртараджагъым; Адымны бильгени ичюн, оны къорчалайджагъым.
[15] Мени чагъыргъанда, оны эшитеджегим, къайгъылы кунюнде онен оладжагъым, оны къуртарып, шуретлейджегим.
[16] Узун омюрнен оны тойдураджагъым ве онъа къуртарувымны косьтереджегим!»