[1] Не ичюн миллетлер шамата котерелер? Не ичюн халкълар бош шейлерни акъылгъа къоялар?
[2] Дюнья падишалары баш котерелер, башлыкълары бирлешип, акъыл танышалар, РАББИге ве Онынъ Месихине къаршы чыкъалар:
[3] «Къана, оларнынъ зынджырларыны бозып ташлайыкъ, оларнынъ бугъавларындан азат олайыкъ!»
[4] Коклерде Отургъан куледжек, Рабби оларны масхара этеджек.
[5] О вакъыт О, ачувнен айтаджакъ, гъазапланып, оларнынъ юрегине къоркъу сачаджакъ.
[6] «Мен Падишаны сайлап, мукъаддес Сион дагъымда оны ерлештирдим», – дейджек.
[7] Мен РАББИнинъ низамнамесини бильдиреджегим. О, Манъа деди: «Сен Меним Огълумсынъ. Бугунь Мен Санъа Баба олдым.
[8] Менден истеп сорасанъ, Мен Сени халкъларнынъ саиби япаджагъым, бутюн ер юзюни санъа береджегим, ве о, Сенинъ барлыгъынъ олур.
[9] Демир таякънен халкъларны тар-мар этеджексинъ, чёльмекчининъ бардагъыны киби, оларны парчалайджакъсынъ», – деди.
[10] Энди, эй, падишалар, акъыллы олунъыз! Эй, дюнья ёлбашчылары, огренинъиз!
[11] РАББИден къоркъып, Онъа хызмет этинъиз, эм де къалтырап, къуванынъыз!
[12] Огълуны урьмет этинъиз, ёкъса Онынъ ачувы чыкъар, ве сиз озь ёлунъызда гъайып олурсынъыз, чюнки Онынъ ачувы тезден алевленир! Онъа ишангъан адамлар не де бахтлы олурлар!