<Зебур 22

[1] РАББИ – меним Чобаным, меним бир шейге мухтаджым олмаз.

[2] О, мени ем-ешиль отлакъларда яткъыза, сакин сувларгъа етеклеп бара.

[3] О, джаныма тазелик бере, Озь Ады ичюн мени адалет ёлунен юрсете.

[4] Олюм вадийининъ къаранлыгъында юрсем де, яманлыкълардан къоркъмам, чюнки Сен меним янымдасынъ. Сенинъ таягъынъ ве Сенинъ ыргъагъынъ манъа теселли бере.

[5] Душманларымнынъ козю огюнде Сен манъа софра къурдынъ, зейтюн ягъынен башымны ягъладынъ; къадем исе толып таша.

[6] Хайыр ве севги бутюн омрюм бою изимден юреджеклер; мен исе чокъ куньлер девамында РАББИнинъ Эвинде яшайджагъым!