Skip to content
Opens in a new window
Listen to this chapter • 1:45

[1] Баш чалгъыджы ичюн. Давутнынъ маскили. Эдомлы Доэг Шаулнынъ алдына барып:

[2] «Давут Ахимелекнинъ эвине кирди», – деп онъа бильдирди.

[3] Эй, кучьлю адам, не ичюн яман ишлеринънен макътанасынъ? Алланынъ буюк севгиси меннен эр вакъыт булуныр!

[4] Сенинъ тилинъ олюм кетирмеге ниетлене, о, – кескин устра киби, сенинъ ичинъ къара.

[5] Сен яхшылыкътан зияде яманлыкъны, керчектен зияде яланны севесинъ. Сэла

[6] Эй, сен, хиянет тиль, олюм лафларыны пек севесинъ!

[7] Алла Озю сени эбедиен ёкъ этеджек, сени булунгъан еринъден къувып айыраджакъ, тирилер топрагъындан сенинъ тамырынъны чыкъараджакъ. Сэла

[8] Инсафлылар буны корип, къоркъаджакълар, онынъ устюнден кулип, дейджеклер:

[9] «Бакъынъыз, бу адам Аллагъа сыгъынмады, амма зенгинлигининъ чокълугъына ишанды, озь яманлыгъында кучь топлады!»

[10] Мен исе Алланынъ Эвинде, ешерип тургъан зейтюн тереги киби, Алланынъ буюк севгисине эбедиен ишанам.

[11] Бу шейлерни беджергенинъ ичюн, Сени эбедиен шуретлейджегим. Сенинъ Адынъа ишанаджагъым, чюнки азизлеринънинъ огюнде Сенинъ Адынъ эйидир!

Зебур — Chapters