<Зебур 141

[1] РАББИден имдат истейим, озь сесимнен РАББИден мерамет сорайым.

[2] Онынъ огюне къасеветлеримни тёктим, къайгъыларымны Онъа ачып бердим.

[3] Меним тенимде гонъюль такъаттан кесильгенде, мен баргъан ёлумны Сен биле эдинъ. Мен келеяткъан ёлумда исе олар гизли тузакъ къойдылар.

[4] Онъ тарафыма бакъсам, мени таныгъан ич кимсе ёкъ. Мен ичюн бир сыгъынакъ да къалмады, джаным акъкъында кимсе къайгъырмай.

[5] Я РАББИ, Сени къычырып чагъырдым: «Сенсинъ меним сыгъынагъым, тирилер дюньясындаки къысметим!»

[6] Агълавымны эшит, мен рухтан тюштим. Мени къувгъанларнынъ къолундан къуртар, олар менден кучьлюдир!

[7] Адынъны шуретлемек ичюн, зиндандан джанымны чыкъар! Манъа эйилик япкъанынъ ичюн, ишанчлылар этрафымда топланаджакълар.