[1] Баш чалгъыджы ичюн. Аль-хашшеминит. Давутнынъ зебуры.
[2] Къуртар мени, я РАББИ! Иманлылар гъайып олды, адам огъулларынынъ арасында ишанчлылар къалмады.
[3] Эр кес бир-бирине ялан айта, дудакълары ялтакъланалар, юреклери экиюзьлюдир.
[4] Эр бир ялтакълангъан агъызны, буюк лафлар эткен тиллерни РАББИ къырып ташласын!
[5] «Биз тилимизнен енъеджекмиз, дудакъларымыз бизнен! Ким бизге эфендилик япар?» – дей олар.
[6] «Фукъарелер къыйналалар, ёкъсуллар агълайлар. Шунынъ ичюн шимди тураджагъым, – дей РАББИ. – Олар тузакъкъа тюшюреджек адамны хавфсыз ерде сакълайджагъым».
[7] РАББИнинъ сёзлери – темиз сёзлердир. Олар топракътан алынып, оджакъта темизленген, еди кере иритильген кумюшке ошай.
[8] Сен, я РАББИ, оларны сакъларсынъ; Сен эр вакъыт оларны бойле адамлардан къорчаларсынъ.
[9] Адам огъулларынынъ арасында ярамайлыкъ юкъарыгъа котерильгенде, инсафсызлар эр ерде юрелер.