[1] Баш чалгъыджы ичюн. Едутун ичюн. Давутнынъ зебуры.
[2] «Тилимнен гуна япмамакъ ичюн, мен юреджек ёлума бакъаджагъым; ярамай адам къаршымда тургъанда, агъзымны къапатып тутарым», – дедим.
[3] Тилимни тутып, агъзымны къапаттым, эр бир яхшы лафны биле агъзыма алмадым, лякин меним дердим даа артты.
[4] Юрегим ичимде туташты, фикирлеримни атеш алды, озь тилимнен лафны башладым:
[5] «Я РАББИ, манъа омрюмнинъ сонъуны бильдир. Куньлеримнинъ сайысы не къадар экен? Аятымнынъ сынъырыны билейим!» – дедим.
[6] Сен манъа бир къарыш куньлер бердинъ, Сенинъ огюнъде аятым бир шей дегиль. Эр бир яшагъан адамнынъ омрю акъикъатен ельнинъ эскенине ошай. Сэла
[7] Керчектен де, адам, кольге киби, юре; керчектен де, эр бир арекети бошуна. Мал топлай, амма кимге къалдыраджагъыны бильмей.
[8] Энди, я Рабби, мен нени беклейим? Сендедир меним умютим!
[9] Бутюн къанунсызлыкъларымдан мени къуртар, акъылсызнынъ акъаретине мени берме!
[10] Индемедим, агъзымны ачмадым, чюнки бу Сенинъ ишинъдир.
[11] Сенден котек ашамамны четлештир, ураджакъ къолунъдан мен ёкъ олам.
[12] Сен адамны джинаети ичюн къабаатлап, джезасыны азырлап бересинъ, онынъ къыйметли шейлерини, сюме киби, ёкъ этесинъ. Керчектен де, эр бир инсаннынъ омрю ельнинъ эскенине ошай. Сэла
[13] Дувамны эшит, я РАББИ, къулакъ ас фигъаныма! Козьяшларымны джевапсыз къалдырма! Сенинъ янынъда мен бир ёлджум, бутюн бабаларым киби, бир кельмешеким.
[14] Манъа бакъма. О бир дюньягъа кетип, ёкъ олмаздан эвель, мен кене теселли тапарым!