[1] Баш чалгъыджы ичюн. Аль-ташхет. Давутнынъ миктамы.
[2] Эй, башлыкълар, сиз догърусыны айтасынъызмы? Эй, инсан огъуллары, сиз догъру суд этесинъизми?
[3] Аксине, юрегинъизде инсафсыз шейлерни тюшюнесинъиз, къолларынъызнен яманлыкъларны ольчеп, оларны ер юзюне ёллайсынъыз.
[4] Ярамайлар догъулгъандан берли ёлдан урулдылар, анасынынъ къурсагъындан чыкъкъанынен, олар яланджыдыр, янълыш ёлнен кетелер.
[5] Оларнынъ зеэри – йыланнынъ зеэри киби. Олар сагъыр йылангъа ошап, къулакъларыны тыкъаталар:
[6] шу йылан ырымджынынъ сесини эшитмей, ырымджы энъ уста олса биле, эшитмей.
[7] Эй, Аллам, оларнынъ агъзындаки тишлерни сындырып ташла, я РАББИ, арсланларнынъ тишлерини чыкъарып ташла!
[8] Акъкъан сув киби, олар ёкъ олып кетсинлер, олар яйларыны тарткъанда, окълары сынып къалсынлар.
[9] Чыкъчыкъ балабан киби, олар ирип кетсинлер; олю догъулгъан балалар киби, олар кунешни корьмесинлер.
[10] Къазанларынъыз когем атешини дуймаздан эвель, ель эм тазени, эм куйгенни савураджакъ.
[11] Инсафлы адам, оларгъа джеза берильгенини корип, къуванаджакъ, ярамайнынъ къаны ичинде аякъларыны юваджакъ.
[12] О вакъытта инсанлар айтаджакъ: «Инсафлы адамгъа мытлакъа акъкъы бериледжек, мытлакъа ер юзюнде суд эткен Алла бар!»