Skip to content
Opens in a new window
Listen to this chapter • 1:24

[1] Баш чалгъыджы ичюн. Аль-махалат. Давутнынъ маскили.

[2] Акъылсыз озь юрегинде: «Алла ёкъ», – деди. Адамлар бозулды, игренч ишлер япып башлады. Яхшылыкъ япкъан ич кимсе ёкъ.

[3] Алла инсан огъулларына коклерден бакъты, «Алланы къыдыргъан бир акъыллы адам бармы?» – деди.

[4] Амма эписи ёлдан урулып, бири-бирине ошап, бозулдылар. Яхшылыкъ япкъан ич кимсе ёкъ, бир адам биле ёкъ!

[5] Къанунсызлыкъ япкъанларнынъ акъылы етмезми? Олар халкъымны, бир отьмек киби, ашагъанлар, Алланы исе ич чагъырмагъанлар.

[6] Олар къоркъу олмагъан ерде къоркъаджакълар, Алла санъа къаршы чыкъкъанларнынъ кемиклерини дагъытаджакъ. Алла оларны ред эткени ичюн, сен оларны масхара этеджексинъ.

[7] Исраильни къуртармакъ ичюн, ким Сион дагъындан келеджек? Алла Озь халкъыны оларнынъ топрагъына къайтаргъанда, Якъупнынъ сою къуванчнен къычыраджакъ, Исраиль пек севинеджек!

Зебур — Chapters