[1] Баш чалгъыджы ичюн. Едутун ичюн. Асафнынъ зебуры.
[2] Аллагъа сесимни юксельтирим, Оны чагъырырым, Аллагъа сесимни юксельтирим, О, манъа къулакъ асар.
[3] Беля кунюмде Раббини къыдырдым, гедже къолумны котерип, ич тюшюрмейджегим, джаным исе теселлини ред эте.
[4] Алланы хатырлап, инъильдедим, тюшюнджеге далып, джаным зайыфлашты. Сэла
[5] Сен козь юммагъа ёл бермединъ, джаным раатсыз эди, лафларым кесильди.
[6] Мен эски куньлерни, кечкен девирлерни тюшюндим.
[7] Геджелери йырларымны хатырлап, юрегимнен субетлештим, рухум исе менден сорады:
[8] «Рабби бизни эбедиен ташладымы, разылыгъыны энди бермейджекми?
[9] Онынъ севгиси бутюнлей ёкъ олдымы, келеджек несиллерге Сёзю кечмейджекми?
[10] Алла мерамет эйлемекни унуткъанмы, шефкъатыны гъазап къапладымы?» Сэла
[11] «Алланынъ къудрети денъишкени – бу меним дердим», – дедим.
[12] Мен РАББИнинъ ишлерини хатырлайджагъым, Сенинъ къадимий аджайип ишлеринъни эсиме кетиреджегим.
[13] Сенинъ бутюн ишлеринъ акъкъында фикир юрсетип, косьтерген аджайип ишлеринъни тюшюнеджегим.
[14] Эй, Алла, Сенинъ ёлунъ мукъаддестир, Алламыз киби улу ким бар экен?
[15] Аджайип ишлер япкъан Алла тек Сенсинъ, халкълар арасында къудретинъни бильдирдинъ!
[16] Озь халкъынъны кучьлю къолунънен сатын алдынъ, Якъуп ве Юсуфнынъ огъулларыны къуртардынъ. Сэла
[17] Сувлар Сени корьди, эй, Алла, сувлар Сени корьди де, сарсылды, тюпсюз чукъурлар да титреди.
[18] Булутлар ягъмур ягъдырды, къара булутлар гудюрдеди, ве окъларынъ анда-мында учты.
[19] Къасыргъа ичинден Сенинъ коклеринъ гудюрдеди, яшынларынъ дюньяны ярыкълатты, ве ер юзю къалтырап титреди.
[20] Сенинъ ёлларынъ денъизден кечти, сокъакъларынъ – буюк сувлардан. Излеринъ исе белли дегиль.
[21] Сен халкъынъны Муса ве Харуннынъ къолунен къойларны киби етеклеп бардынъ.