[1] Эгер адамнынъ къанунсыз ишлери багъышланса, онынъ гуналары афу этильсе, не де бахтлыдыр бойле адам!
[2] РАББИ къабаатламагъан адам, рухунда айнеджилик олмагъан адам не де бахтлыдыр!
[3] Мен индемейип отургъан сайын, кунь бою агълагъанымдан кемиклерим зайыфлашты.
[4] Гедже-куньдюз Сенинъ къолунъ устюмде агъырлашты, язнынъ къургъакълыгъында киби, къуруп къалдым. Сэла
[5] Сенинъ алдынъда гунамны ачтым, ич бир къабаатымны гизлемедим. «Къанунсыз япкъанларымны РАББИге ачарым», – дедим, ве Сен гунамнынъ къабаатыны багъышладынъ. Сэла
[6] Шу себептен эр бир иманлы керек вакътында Санъа дува этсин; акъкъан сувлар ташса биле, онъа зарар кетирмесин.
[7] Сен – меним сыгъынагъым! Сен мени белядан сакълайсынъ, къуванчлы енъиш къычырувларынен Сен мени сарып аласынъ! Сэла
[8] «Мен санъа акъыл огретеджегим, юреджек ёлунъны косьтереджегим. Козюм сенинъ устюнъде олып, Мен санъа ёлбашчылыкъ япаджагъым», – дединъ.
[9] Ат я да къатыр киби, акъылсыз олманъыз! Оларнынъ агъызларына юген ве агъызлыкъ такъмасанъ, олар санъа якъынлашып бойсунмаз.
[10] Ярамай адамнынъ дертлери чокъ олур. РАББИге ишангъан адамны исе севги сарып ала.
[11] Эй, инсафлылар, РАББИ ичюн къуванынъыз, къуванчнен къычырынъыз, севининъиз, эй, догъру юреклилер!