Skip to content
Opens in a new window
Listen to this chapter • 1:46

[1] Эй, Аллам, мени сакъла, Санъа умют багълайым.

[2] Мен РАББИге дедим: «Сен меним Раббимсинъ, Сенден башкъа мен ичюн яхшы шей ёкъ».

[3] Ер юзюнде олгъан азиз адамларгъа, асылзаделерге, оларнынъ эписине меним бутюн муратларым.

[4] Башкъа аллаларгъа инангъанларнынъ дертлери чокълашсын! Олар къан тёкип, ичерлик бахшышларыны кетирелер; мен исе буны япмам, агъзымдан оларнынъ адлары биле чыкъмаз.

[5] РАББИ – меним къысметим, меним къадирим; башымнынъ язысы Сенинъ къолунъда.

[6] Манъа ольчеп берильген топракъкъа не гузель ерлер тюшти, меним топракъ пайым манъа гузель корюне.

[7] Манъа акъыл берген РАББИни алгъышлайым, геджелери биле виджданым мени огрете.

[8] РАББИм эр вакъыт козюм огюнде. О, онъ тарафымда, мен ич бир вакъыт сарсылмам.

[9] Шунынъ ичюн юрегим къувана, тилимден севинч тёкюле, беденим де хавфсызлыкъта раат олур.

[10] Сен олюлер дюньясында джанымны ташлап кетмезсинъ, Озь азизинъе мезарда чюрюмеге ёл бермезсинъ.

[11] Сен аят ёлуны манъа бильдирирсинъ. Сенинъ янынъда адам къуванчкъа тола, Сенинъ онъ къолунъда эр вакъыт зевкъ-сефа.

Зебур — Chapters