[1] Éshtë bukur të kremtosh Zotin, dhe të këndosh lavdet në emrin tënd, o Shumë i Larti;
[2] të shpallësh në mëngjes mirësinë tënde dhe çdo natë besnikërinë tënde,
[3] me një harp me dhjetë tela, me lirën dhe me melodinë e qestes.
[4] Duke qenë se ti më ke gëzuar me atë që ke bërë, unë ngazëllohem për veprat e duarve të tua.
[5] Sa të mëdha janë veprat e tua, o Zot, sa të thella janë mendimet e tua!
[6] Njeriu pa mend nuk i njeh dhe budallai nuk kupton këtë:
[7] që të pabesët mbijnë si bari, dhe gjithë ata që kryejnë paudhësi lulëzojnë për t'u shkatërruar përjetë.
[8] Por ti, o Zot, mbetesh i Shkëlqyeri përjetë.
[9] Sepse ja, armiqtë e tu, o Zot, sepse ja armiqtë e tu do të vdesin dhe gjithë ata që kryejnë paudhësi do të shpërndahen.
[10] Por ti më ke dhënë forcë të barabartë me atë të buallit, ti me ke vajosur me vaj të freskët.
[11] Dhe sytë e mi kanë për të parë disfatën e armiqve të mi dhe veshët e mi kanë për të dëgjuar disfatën e njerëzve të këqij që ngrihen kundër meje.
[12] I drejti do të lulëzojë si palma, do të rritet si kedri i Libanit.
[13] Ata që janë mbjellë në shtëpinë e Zotit do të lulëzojnë në kopshtet e Perëndisë tonë.
[14] Do të japin fryte edhe në pleqëri, do të jenë të lulëzuar dhe të blertë,
[15] për të shpallur që Zoti është i drejtë; ai është Kështjella ime dhe nuk ka asnjë padrejtësi tek ai.