[1] Zëri im lartohet te Perëndia dhe unë bërtas; zëri im lartohet te Perëndia dhe ai ka për të më dëgjuar.
[2] Ditën e fatkeqësisë sime kërkova Zotin; gjatë natës dora ime mbeti e nderur pa u lodhur dhe shpirti im nuk pranoi të ngushëllohet.
[3] Më kujtohet Perëndia dhe rrënkoj; vajtoj dhe fryma ime dobësohet. (Sela)
[4] Ti m'i mban të hapura qepallat; jam aq i turbulluar sa nuk mund të flas.
[5] Sjell ndërmënd përsëri ditët e lashta, vitet e kohëve të shkuara.
[6] Gjatë natës më kthehet në mendje kënga ime, mendoj thellë në zemrën time dhe fryma ime bën kërkime.
[7] A do të më hedhë poshtë për gjithnjë Zoti? E nuk do të më pëlqejë më kurrë?
[8] Dhe mirësia e tij ka marrë fund për gjithnjë dhe falja e tij ka munguar për brezat e ardhshme?
[9] Vallë Perëndia e ka harruar mëshirën dhe në zemërimin e tij u ka dhënë fund dhembshurive të tij? (Sela)
[10] Unë kam thënë: "Shkaku i hidhërimit tim është se dora e djathtë e Shumë të Lartit ka ndryshuar".
[11] Do t'i kujtoj veprat e Zotit; po, do të kujtoj mrekullitë e tua të kohëve të kaluara,
[12] do të mendohem thellë për gjithë veprat e tua dhe do të kem parasysh bëmat e tua.
[13] O Perëndi, jeta jote është e shenjtë; cili Perëndi është i madh si Perëndia?
[14] Ti je Perëndia që kryen mrekulli; ti ke bërë të njihet forca jote midis popujve.
[15] Me krahun tënd ke shpenguar popullin tënd, bijtë e Jakobit dhe të Jozefit. (Sela)
[16] Ujërat të panë, o Perëndi, ujërat të panë dhe u trëmbën; edhe humnerat u drithtuan.
[17] Retë derdhën përmbytje uji, qiejtë gjëmuan dhe shigjetat e tua vepruan.
[18] Gjëmimi i bubullimës sate ishte në vorbullën, vetëtimat ndriçuan botën dhe toka u tund dhe u drodh.
[19] Ti e hape rrugën tënde në mes të detit, shtegun tënd në mes të ujërave të mëdha, dhe gjurmët e tua nuk u njohën.
[20] Ti e udhëheq popullin tënd si një kope me dorën e Moisiut dhe të Aaronit.