[1] Ne të lëvdojmë, o Perëndi, ne të lëvdojmë, sepse emri yt na është i afërt; njeriu tregon mrekullitë e tua.
[2] Kur do të vijë koha e caktuar, unë do të gjykoj me drejtësi.
[3] Toka dhe tërë banorët e saj shkrihen, por unë i bëj të qëndrueshme shtyllat e saj. (Sela)
[4] U kam thënë fodullëve: "Mos u mburrni!", dhe të pabesëve: "Mos u bëni hundëpërpjetë!
[5] Mos e ngrini lart kokën, mos flisni me qafë të fortë".
[6] Sepse lëvdimi nuk vjen as nga lindja, as nga perëndimi, as edhe nga shkretëtira.
[7] Sepse Perëndia është ai që gjykon; ai ul njerin dhe ngre tjetrin.
[8] Sepse Zoti ka në dorë një kupë vere që shkumon dhe plot me erëza, që ai e zbraz. Me siguri tërë të pabesët e dheut do ta kullojnë dhe do të pinë deri llumin.
[9] Por unë do të shpall përjetë dhe do t'i këndoj lavde Perëndisë të Jakobit.
[10] Dhe do të dërrmoj tërë fuqinë e të pabesëve, por fuqia e të drejtëve do të përlëvdohet.