[1] De filiis. Qui diligit filium suum, assi duat illi flagella, ut laetetur in novissimo suo.
[2] Qui docet filium suum, fructum habebit in illo et in medio domesticorum in illo gloriabitur.
[3] Qui docet filium suum, in zelum mittet inimicum et in medio amicorum gloriabitur in illo.
[4] Mortuus est pater eius et quasi non est mortuus: similem enim reliquit sibi post se.
[5] In vita sua vidit et laetatus est in illo, in obitu suo non est contristatus. Nec confusus est coram inimicis:
[6] reliquit enim defensorem domus contra inimicos et amicis reddentem gratiam.
[7] Qui blanditur filio, colligabit vulnera eius, et super omnem vocem turbabuntur viscera sua.
[8] Equus indomitus evadit durus, et filius remissus evadet praeceps.
[9] Lacta filium, et paventem te faciet; lude cum eo, et contristabit te.
[10] Non corrideas illi, ne doleas, et in novissimo obstupescent dentes tui.
[11] Non des illi potestatem in iuventute et ne despicias errata illius.
[12] Curva cervicem eius in iuventute et tunde latera eius, dum infans est, ne forte induret et non credat tibi, et erit tibi ab illo dolor animae.
[13] Doce filium tuum et operare in illo, ne in turpitudinem illius offendas.
[14] Melior est pauper sanus et fortis viribus quam dives imbecillis et flagellatus in carne sua.
[15] Salus carnis melior est omni auro et argento, et spiritus validus quam census immensus.
[16] Non est census super censum salutis corporis, et non est oblectatio super cordis gaudium.
[17] Melior est mors quam vita amara, et requies aeterna quam languor perseverans.
[18] Bona effusa in ore clauso quasi appositiones epularum circumpositae sepulcro.
[19] Quid proderit libatio idolo? Nec enim manducabit nec odorabitur:
[20] sic qui effugatur a Domino portans mercedes iniquitatis,
[21] videns oculis et ingemiscens sicut spado complectens virginem et suspirans.
[22] Tristitiam non des animae tuae et non affligas temetipsum in consilio tuo.
[23] Iucunditas cordis haec est vita hominis et thesaurus sine defectione sanctitatis, et exsultatio viri est longaevitas.
[24] Indulge animae tuae et consolare cor tuum et tristitiam longe repelle a te.
[25] Multos enim occidit tristitia, et non est utilitas in illa;
[26] zelus et iracundia minuunt dies, et ante tempus senectam adducet cogitatus.
[27] Splendidum cor et bonum in epulis est; epulae enim illius diligenter fiunt.