[1] خداوند پادشاهی می‌کند! پس زمین شادمان باشد و سرزمینهای ساحلیِ بسیار شادی کنند.
[2] ابرها و تاریکی غلیظ گرداگرد اوست، عدل و انصاف، بنیان تخت اوست.
[3] آتش پیش روی وی می‌رود و دشمنانِ او را به هر سو می‌سوزاند.
[4] آذرخشهای او جهان را روشن می‌سازد؛ زمین می‌بیند و می‌لرزد.
[5] کوهها از حضور خداوند چون موم ذوب می‌شوند، از حضور خداوندگارِ تمامی عالَم!
[6] آسمانها عدالت او را اعلام می‌کنند، و همۀ قومها جلال او را می‌بینند.
[7] پرستندگان تمثالهای تراشیده جملگی شرمسار خواهند شد، همانها که به بتهای بی‌ارزش می‌بالند؛ ای همۀ خدایان، او را بپرستید!
[8] صَهیون شنیده، شادی می‌کند، و شهرهای یهودا شادمان می‌گردند، از داوریهای تو، ای خداوند.
[9] زیرا که تو خداوندا، بر تمامی زمین متعال هستی! تو بس فراتر از همۀ خدایان، در مقام اعلایی!
[10] ای دوستدارانِ خداوند، از بدی نفرت کنید! زیرا او حافظ جان سرسپردگان خویش است، و ایشان را از چنگ شریران می‌رهاند.
[11] نور برای پارسایان کاشته می‌شود، و شادی برای راست‌دلان.
[12] ای پارسایان، در خداوند شادی کنید و نام قدوس او را بستایید!