<مزامیر 1

[1] خوشا به حال کسی که در مشورت شریران گام نزند و در راه گنهکاران نایستد و در محفل تمسخرگران ننشیند؛

[2] بلکه رغبتش در شریعت خداوند باشد و شبانه‌روز در شریعت او تأمل کند.

[3] او بسان درختیست نشانده بر کنارۀ جویبار، که میوۀ خویش در موسمش آرد به بار، و برگش نیز پژمرده نشود، و در هر آنچه کند کام یابد.

[4] لیکن چنین نیستند شریران بلکه همچو کاهند که دستِ باد می‌رانَدشان.

[5] پس شریران را در داوری تابِ ایستادن نیست و نه گنهکاران را در جمع پارسایان.

[6] زیرا خداوند راه پارسایان را می‌پاید اما طریق شریران به نابودی می‌انجامد.