[1] خدایا، تو را سپاس می‌گوییم؛ تو را سپاس می‌گوییم زیرا نام تو نزدیک است، و مردم از کارهای شگفت تو خبر می‌د‌هند!
[2] می‌گویی: «در وقتی که من برمی‌گزینم، به انصاف داوری خواهم کرد.
[3] آنگاه که زمین و همۀ ساکنان آن به لرزه درآیند، مَنَم که پایه‌های آن را مستحکم نگاه می‌دارم. سِلاه
[4] فخرفروشان را می‌گویم: ”دیگر فخر مفروشید!“، و شریران را می‌گویم: ”شاخ خود را برمیفرازید!
[5] شاخهایتان را به بلندی برمیفرازید، و با گردنِ افراشته سخن مگویید!“»
[6] زیرا نه از شرق سرافرازی می‌آید، نه از غرب، و نه از میان بیابان!
[7] بلکه خداست که داوری می‌کند؛ یکی را به زیر می‌کشد و دیگری را برمی‌افرازد.
[8] زیرا در دست خداوند پیاله‌ای است با شرابی پرجوش و آمیخته به چاشنیها! آن را فرو~می‌ریزد، و شریران زمین جملگی آن را تا آخرین قطره سرمی‌کشند.
[9] و اما من، تا به ابد این را اعلام خواهم کرد و در ستایش خدای یعقوب خواهم سرایید!
[10] همۀ شاخهای شریران را قطع خواهم کرد، اما شاخهای پارسایان برافراشته خواهد شد!