[1] آن که در مخفیگاه آن متعال قرار گزیند، زیر سایۀ قادر مطلق به سر خواهد برد.
[2] دربارۀ خداوند می‌گویم: «اوست پناه من و دژ من، خدای من که بر او توکل دارم.»
[3] به‌یقین، اوست که تو را از دام صیاد خواهد رهانید و از طاعون مرگبار.
[4] او تو را با پرهای خویش خواهد پوشانید، و زیر بالهایش پناه خواهی گرفت؛ امانت وی، تو را سِپَرِ محافظ خواهد بود.
[5] از خوف شب نخواهی ترسید، و نه از تیری که در روز می‌پرد؛
[6] از طاعونی که در تاریکی راه می‌رود، بیم نخواهی داشت و نه از وبایی که در نیمروز هلاک می‌سازد.
[7] گرچه هزار تن در کنار تو فرو~افتند، و ده هزار بر جانب راست تو، اما به تو نزدیک هم نخواهد آمد.
[8] تنها با چشمانت خواهی نگریست و سزای شریران را خواهی دید.
[9] چون خداوند را پناهگاه خویش گردانیده‌ای، و آن متعال را مأوای خود ساخته‌ای،
[10] هیچ بدی بر تو واقع نخواهد شد و هیچ بلا نزدیک خیمۀ تو نخواهد آمد.
[11] زیرا فرشتگانش را دربارۀ تو فرمان خواهد داد تا در همۀ راههایت، نگاهبان تو باشند.
[12] آنها تو را بر دستهایشان خواهند گرفت مبادا پایت را به سنگی بزنی.
[13] بر شیر و افعی گام خواهی نهاد؛ شیر جوان و اژدها را پایمال خواهی کرد.
[14] خداوند می‌فرماید: «چون مرا دوست می‌دارد، او را خواهم رهانید؛ و چون نام مرا می‌شناسد، از او محافظت خواهم کرد.
[15] او مرا خواهد خواند و من او را اجابت خواهم کرد؛ در تنگی با وی خواهم بود؛ او را خواهم رهانید و عزّت خواهم بخشید.
[16] به عمر دراز، او را سیر خواهم کرد و نجات خویش را به او نشان خواهم داد.»