[1] ای تمامی زمین، خدا را بانگ شادی دهید!
[2] جلال نام او را بسرایید و ستایشی پرجلال نثار او کنید!
[3] خدا را بگویید: «چه مَهیب است کارهای تو! به سبب عظمت توانایی‌ات دشمنانت در برابر تو کُرنِش می‌کنند.
[4] تمامی زمین تو را پرستش خواهند کرد، و در ستایش تو خواهند سرایید؛ آری، در ستایش نام تو خواهند سرایید.» سِلاه
[5] بیایید و ببینید خدا چه‌ها کرده است، او در کارهای خود برای بنی‌آدم، مَهیب است.
[6] دریا را به خشکی مبدل ساخت و مردم پیاده از رودخانه گذشتند. آنجا در او شادی کردیم،
[7] در او که به قدرت خود جاودانه فرمان می‌راند، و چشمانش مراقب قومهاست. پس طغیانگران خویشتن را برنیفرازند. سِلاه
[8] ای قومها، خدای ما را متبارک خوانید؛ آوای ستایش او را بشنوانید.
[9] زیرا جانهای ما را در میان زندگان نگاه داشته و پاهایمان را از لغزش باز داشته است.
[10] زیرا تو، خدایا، ما را آزموده‌ای؛ تو ما را همچون نقره در بوتۀ آزمایش گذاشته‌ای.
[11] ما را به دام درآوردی و باری بس گران بر پشت ما نهادی.
[12] مردمان را بر سر ما سوار کردی و از آب و آتش گذشتیم، لیکن ما را به جای خُرَّم درآوردی.
[13] با قربانیهای تمام‌سوز به خانه‌ات در خواهم آمد و نذرهایم را به تو ادا خواهم کرد،
[14] که لبهای خویش را بدانها گشودم و در زمان تنگی بر زبانشان آوردم.
[15] قربانیهای تمام‌سوزِ پروار به تو تقدیم خواهم کرد با رایحۀ قربانی قوچها؛ گوساله‌ها و بزها به تو پیشکش خواهم کرد. سِلاه
[16] ای همۀ خداترسان، بیایید و بشنوید؛ بگذارید آنچه را برای جان من کرده است، بازگویم.
[17] به دهان خویش نزد او فریاد برآوردم؛ و ستایش او بر زبان من بود.
[18] اگر بدی را در دل خود منظور می‌داشتم، خداوندگار نمی‌شنید.
[19] اما خدا براستی شنیده و به آواز دعای من گوش فرا~داده است.
[20] متبارک باد خدا که دعای مرا رد نکرده و محبت خویش را از من دریغ نداشته است.