[1] به سبب بدکاران خویشتن را مکدّر مساز، و بر ستمکاران حسد مبر؛
[2] زیرا چون علف، زود می‌پژمرند، و چون گیاه سبز، خشک می‌شوند.
[3] بر خداوند توکل نما و نیکویی کن؛ در زمین ساکن باش و امانت را بپرور!
[4] از خداوند لذت ببر، و او مراد دلت را به تو خواهد داد.
[5] راه خود را به خداوند بسپار، و بر او توکل کن، که او عمل خواهد کرد.
[6] او پارساییِ تو را همچون نور، تابان خواهد ساخت، و حقانیت تو را، چون آفتابِ نیمروز.
[7] در حضور خداوند آرام باش، و صبورانه انتظار او را بکش! به سبب آنان که در راههای خویش کامرانند، و نقشه‌های پلید خود را به اجرا درمی‌آورند، خویشتن را مکدر مساز!
[8] از خشم بازایست و غضب را ترک نما! خویشتن را مکدر مساز، که جز به شرارت نمی‌انجامد.
[9] زیرا که بدکاران منقطع خواهند شد، اما منتظران خداوند زمین را به میراث خواهند برد.
[10] پس از اندک زمانی، دیگر شریری نخواهد بود؛ و هرچند او را بجویی، یافت نخواهد شد.
[11] اما حلیمان وارث زمین خواهند شد، و از فراوانی سلامتی لذت خواهند برد.
[12] شریران بر پارسایان دسیسه می‌کنند و بر ایشان دندان به هم می‌سایند؛
[13] اما خداوند بر شریران می‌خندد، زیرا می‌بیند که روز ایشان فرا~می‌رسد.
[14] بدکاران شمشیر از نیام برمی‌آورند و کمان را برمی‌کشند، تا فقیران و نیازمندان را به زیر افکنند و راستروان را از دم تیغ بگذرانند.
[15] اما شمشیرهای آنها به قلب خودشان فرو~خواهد رفت، و کمانهایشان خواهد شکست.
[16] اندک داراییِ یک پارسا بهتر است از ثروت شریرانِ بی‌شمار؛
[17] زیرا بازوی شریران خواهد شکست، اما خداوند پشتیبان پارسایان است.
[18] خداوند از روزهای راستان آگاه است، و میراث ایشان جاودانه خواهد بود.
[19] آنان در زمان بلا سرافکنده نخواهند شد؛ و در زمان قحطی سیر خواهند گشت.
[20] اما شریران هلاک خواهند شد، و دشمنان خداوند همچون زیبایی چمنزارها محو خواهند گردید، آری، همچون دود محو خواهند شد.
[21] شریر قرض می‌گیرد و بازپس نمی‌دهد، اما پارسا با گشاده‌دستی می‌بخشد؛
[22] آنان که خداوند برکتشان دهد، زمین را به میراث خواهند برد، ولی کسانی که لعنتشان کند، منقطع خواهند شد.
[23] اگر خداوند راه کسی را خوش بدارد، گامهایش را استوار می‌سازد؛
[24] هرچند بیفتد، نقشِ بر زمین نخواهد شد، زیرا خداوند دستش را می‌گیرد.
[25] من جوان بودم و اینک سالخورده‌ام، با این همه، هرگز پارسایی را ندیده‌ام که وانهاده شده باشد و نه فرزندانش را که گدای نان شوند.
[26] همواره گشاده‌دست است و قرض‌دهنده، و فرزندانش مایۀ برکتند.
[27] از بدی روی بگردان و نیکویی کن؛ آنگاه تا به ابد سکونت خواهی یافت.
[28] زیرا خداوند عدالت را دوست می‌دارد و سرسپردگان خود را ترک نخواهد کرد. آنان تا به ابد محفوظ خواهند بود، اما نسل شریران منقطع خواهند شد.
[29] پارسایان زمین را به میراث خواهند برد و تا به ابد در آن سکونت خواهند کرد.
[30] دهان پارسا حکمت را بیان می‌کند، و زبانش به عدالت سخن می‌گوید.
[31] شریعتِ خدایش در دل اوست، و پاهایش نمی‌لغزد.
[32] شریر به کمین پارسا می‌نشیند، و قصد جان او دارد؛
[33] اما خداوند او را به دست وی وانمی‌گذارد، و چون به محاکمه کشیده شود، نخواهد گذاشت محکوم گردد.
[34] منتظر خداوند باش و طریق او را نگاه دار، که تو را به وراثت زمین سرافراز خواهد ساخت، و چون شریران منقطع شوند، به چشم خواهی دید.
[35] مردی شریر و ستمگر دیدم، که چون درختِ سرسبزِ بومی قد می‌افراشت،
[36] اما چه زود درگذشت و اثری از او بر جای نماند؛ و هر چه او را جُستم، یافت نشد.
[37] مردِ بی‌عیب را ببین و مردِ صالح را بنگر! زیرا سرانجامِ آن مرد، سلامتی خواهد بود.
[38] اما عاصیان جملگی هلاک خواهند شد، و شریران را سرانجامی نخواهد بود.
[39] نجات پارسایان از خداوند می‌رسد؛ اوست قلعۀ ایشان در زمان تنگی.
[40] خداوند ایشان را یاری می‌دهد و می‌رهاند؛ ایشان را از چنگ شریران رهایی می‌بخشد و نجات می‌دهد، زیرا که در او پناه می‌جویند.