[1] محبتهای خداوند را تا به ابد خواهم سرایید؛ به دهان خویش امانت تو را به جمیع نسلها خواهم شناسانید.
[2] زیرا گفتم که محبت تا به ابد بنا خواهد شد، و وفاداریِ خود را در آسمانها استوار خواهی ساخت!
[3] گفتی که «با برگزیدۀ خود عهد بسته‌ام، و برای خدمتگزار خویش داوود سوگند خورده‌ام که:
[4] ”نسل تو را تا به ابد استوار خواهم ساخت و تخت تو را در تمامی نسلها بنا خواهم کرد.“» سِلاه
[5] خداوندا، باشد که آسمانها شگفتیهای تو را بستایند، و امانت تو را در جمع قُدْسیان.
[6] زیرا کیست در آسمانها که با خداوند برابری تواند کرد؟ و کیست در میان موجودات آسمانی که مانند خداوند باشد؟
[7] خدا در شورای قُدْسیان بی‌نهایت مَهیب است؛ از او می‌باید ترسید، بیش از همۀ آنان که گرداگرد اویند.
[8] ای یهوه، خدای لشکرها، کیست مانند تو؟ خداوندا، تو نیرومندی و امانت تو احاطه‌ات کرده است.
[9] بر خروش دریا فرمان می‌رانی، و چون امواجش بر‌خیزند، آنها را فرو~می‌نشانی.
[10] رَهَب را چون لاشه‌ای فرو~کوفتی، و به بازوی نیرومند خویش دشمنانت را پراکنده ساختی.
[11] آسمان از آن توست و زمین نیز از آن تو. جهان را، و هر چه را که در آن است، تو بنیان نهادی.
[12] شمال و جنوب را تو آفریدی؛ تابور و حِرمون به نام تو بانگ شادی برمی‌آورند.
[13] بازوی تو نیرومند است، دست تو تواناست، و دست راستت برافراشته.
[14] عدل و انصاف اساس تخت توست، محبت و وفاداری پیش رویت می‌خرامند.
[15] خوشا به حال آنان که آواز شادمانی را می‌شناسند، و در نور روی تو، ای خداوند، گام بر‌می‌دارند.
[16] تمامی روز در نام تو وجد می‌کنند، و در عدالت تو سرافرازند.
[17] زیرا که تو جلال و قوّت ایشانی، و به لطف خویش شاخ ما را برمی‌افرازی.
[18] زیرا سپر ما از آنِ خداوند است، و پادشاه ما از آنِ قدوس اسرائیل.
[19] زمانی در عالم رؤیا سخن گفتی، و به سرسپردگان خویش چنین فرمودی: «دلاوری را یاری رسانده‌ام، و برگزیده‌ای از قوم را سرافراز ساخته‌ام.
[20] خدمتگزار خویش داوود را یافته‌ام، و او را به روغن مقدسِ خویش مسح کرده‌ام.
[21] دست من با او خواهد بود، و بازوی من او را نیرومند خواهد ساخت.
[22] دشمن از او بهره نخواهد کشید، و ظالم بر او ستم نخواهد کرد.
[23] خصمانش را از برابر او تار و مار خواهم کرد، و نفرت‌کنندگانش را از پا در خواهم آورد.
[24] امانت و محبتِ من همراه او خواهد بود، و در نام من، شاخ او برافراشته خواهد شد.
[25] دست او را بر دریا مسلط خواهم ساخت، دست راست او را بر نهرها.
[26] او مرا ندا در داده، خواهد گفت: ”تو پدر من هستی، خدای من و صخرۀ نجاتم!“
[27] من نیز او را فرزندِ ارشدِ خویش خواهم ساخت، رفیع‌ترین در میان پادشاهان جهان.
[28] محبت خود را به او تا به ابد پاس خواهم داشت، و عهد من با او پایدار خواهد بود.
[29] سلسلۀ او را تا به ابد استوار خواهم ساخت، و تخت او را همچون روزهای آسمان.
[30] اگر فرزندانش شریعت مرا ترک کنند، و مطابق قوانین من سلوک ننمایند؛
[31] اگر فرایض مرا زیر پا گذارند، و فرامین مرا نگاه ندارند،
[32] آنگاه عِصیان ایشان را به چوبْ تنبیه خواهم کرد، و تقصیرشان را به تازیانه؛
[33] ولی محبتم را از او دریغ نخواهم داشت، و در وفاداری خویش خیانت نخواهم ورزید.
[34] عهد خود را بی‌حرمت نخواهم ساخت و آنچه را از دهانم صادر شد، تغییر نخواهم داد.
[35] یک بار برای همیشه به قدوسیت خود سوگند خوردم، و به داوود دروغ نخواهم گفت،
[36] که سلسلۀ او تا به ابد پابرجا خواهد ماند و تخت او در حضور من همچو خورشید؛
[37] همچون ماه جاودانه استوار خواهد بود، چون شاهدی امین در آسمان.» سِلاه
[38] اما اکنون تو روی گردانیده، او را طرد کرده‌ای و به‌غایت بر مسیح خود غضبناک گشته‌ای!
[39] عهد خود را با خدمتگزارت باطل کرده‌ای، و تاج او را بر زمین افکنده، بی‌حرمت ساخته‌ای.
[40] همۀ حصارهایش را در هم شکسته‌ای و استحکاماتش را یکسره ویران کرده‌ای.
[41] رهگذران جملگی او را چپاول می‌کنند، و مایۀ ریشخند همسایگان گردیده است.
[42] دست راستِ خصمان وی را برافراشته‌ای، و همۀ دشمنانش را شادمان ساخته‌ای.
[43] دم شمشیرش را برگردانیده‌ای و او را در نبرد بر پا نداشته‌ای.
[44] جلال او را منقطع ساخته‌ای و تخت سلطنتش را به خاک نشانده‌ای.
[45] روزهای جوانی‌اش را کوتاه کرده‌ای، و او را به ردای خجالت پوشانیده‌ای. سِلاه
[46] ای خداوند تا به کِی؟ آیا تا به ابد خود را پنهان خواهی کرد؟ تا به کی آتش خشم تو افروخته خواهد بود؟
[47] به یاد دار که ایام حیاتم چه کوتاه است! تو جملۀ بنی آدم را برای چه بطالتی آفریده‌ای!
[48] کدام انسان است که زیست کند و مرگ را نبیند، کیست که جان خویش از دست هاویه خلاصی تواند داد؟ سِلاه
[49] خداوندگارا، کجاست آن محبت نخستین تو، که به امانت خویش برای داوود سوگند خوردی؟
[50] خداوندگارا، طعنه‌هایی را که بر خدمتگزارت می‌زنند به یاد آر، که آنها را در سینۀ خود از قومهای بسیار متحمل می‌گردم،
[51] که دشمنانت بدانها ریشخندم می‌کنند، و هر قدمی را که مسیح تو برمی‌دارد، به مسخره می‌گیرند.
[52] خداوند تا به ابد متبارک باد! آمین و آمین!