[1] در یهودا، خدا را می‌شناسند؛ در اسرائیل، نام او عظیم است.
[2] منزلگاه او در سالیم است، و مسکن او در صَهیون.
[3] در آنجا، تیرهای آتشین را بشکست، سپر و شمشیر و جنگ را. سِلاه
[4] تو می‌درخشی و پرشکوه‌تر از کوهستانهای آکنده از شکاری!
[5] دلاوران تاراج شدند؛ و خواب ایشان را در ربود! از جنگاوران، یکی هم نبود که دست خویش حرکت تواند داد!
[6] به عتاب تو، ای خدای یعقوب اسب و ارابه از حرکت بازایستادند!
[7] براستی که تو مَهیب هستی! آنگاه که خشم گیری، کیست که در حضورت تواند ایستاد؟
[8] از آسمان داوری را اعلام کردی، و زمین ترسان شد و خاموشی گزید،
[9] آنگاه که خدا به داوری برخاست تا ستمدیدگان زمین را جملگی نجات بخشد. سِلاه
[10] به‌یقین که خشم بشر به ستایش تو می‌انجامد، و باقیماندۀ خشم را بر کمر خود خواهی بست.
[11] برای یهوه خدای خویش نذر کنید و وفا نمایید؛ همۀ آنان که گرداگرد اویند، برای او که مَهیب است، پیشکشها بیاورند!
[12] او جان حکمرانان را می‌گیرد، پادشاهان زمین از او ترسانند!