[1] خدایا، خاموش مباش؛ ای خدا، تو را آرام و قرار نباشد!
[2] بنگر که چگونه دشمنانت طغیان کرده‌اند، و نفرت‌کنندگانت سرهای خویش را بر‌افراشته‌اند!
[3] بر قوم تو مَکرها می‌اندیشند، و بر عزیزان تو دسیسه می‌چینند!
[4] می‌گویند: «بیایید نابودشان کنیم تا دیگر قومی نباشند، و تا نام اسرائیل دیگر به یاد آورده نشود.»
[5] به یک دل دسیسه می‌چینند، و بر ضد تو پیمان می‌بندند:
[6] خیمه‌های اَدوم و اسماعیلیان، موآب و هاجْریان،
[7] جِبال، عَمّون و عَمالیق، فلسطین و ساکنان صور.
[8] آشور نیز بدیشان پیوسته است؛ ایشان بازویی برای فرزندان لوط گردیده‌اند. سِلاه
[9] با ایشان همان کن که با مِدیان کردی؛ که با سیسِرا و یابین نزد نهر قیشون کردی،
[10] که در عِین‌دور هلاک شدند، و سِرگین برای زمین گردیدند!
[11] بزرگانشان را چون عُرِب و ذِئِب بساز، و امیرانشان را جملگی چون زِبَح و صَلمونَّع!
[12] که می‌گفتند: «بیایید چراگاههای خدا را به تصرف خود درآوریم!»
[13] ای خدای من، ایشان را چون غبار گردباد گردان، و مانند کاه در برابر باد!
[14] چنانکه آتش جنگل را می‌سوزاند و شعله‌ای کوهها را مشتعل می‌سازد،
[15] همچنان به تندباد خویش تعقیبشان کن و به توفان خویش به هراسشان افکن!
[16] رویهایشان را از شرم آکنده ساز تا نام تو را، خداوندا، بجویند!
[17] باشد که تا به ابد شرمسار و پریشان باشند، و شرمنده و هلاک گردند!
[18] بگذار بدانند که تو تنها، که نامت یهوه است، بر تمامی زمین متعال هستی!