<مزامیر 129

[1] از ایام جوانی بر من بسیار ستم کرده‌اند - اسرائیل بگوید -

[2] «از ایام جوانی بر من بسیار ستم کرده‌اند، اما بر من چیره نشدند!

[3] شخم‌زنَندگان بر پشت من شخم زدند، و شیارهای خود را دراز کردند.»

[4] اما خداوند عادل است؛ او بندهای شریران را از من گسسته است.

[5] باشد کسانی که از صَهیون بیزارند جملگی شرمسار و مغلوب گردند.

[6] همچون علفی باشند که بر بامها می‌روید، و پیش از آنکه رشد کند، خشک می‌شود!

[7] که دروگر دست خود را از آن پر نتواند کرد، و نه گِردآورندۀ محصول دامن خویش را؛

[8] و نه رهگذران توانند گفت: «برکت خداوند بر شما باد! به نام خداوند شما را برکت می‌دهیم!»