[1] هَلِلویاه! نام خداوند را بستایید! ای خدمتگزاران خداوند، ستایش کنید؛
[2] ای شما که در خانۀ خداوند به خدمت می‌ایستید، در صحنهای خانۀ خدای ما!
[3] خداوند را بستایید، زیرا خداوند نیکوست؛ نام او را بسرایید، زیرا که دلپسند است.
[4] زیرا خداوند یعقوب را برای خود برگزید، و اسرائیل را، چون مُلکِ خاص خویش.
[5] می‌دانم که خداوندْ بزرگ است؛ خداوندگار ما برتر است از تمامی خدایان.
[6] خداوند هرآنچه را که بخواهد، به انجام می‌رساند، در آسمان و بر زمین، در دریاها و همۀ ژرفناها!
[7] اوست که ابرها را از کرانهای زمین برمی‌آورَد؛ که برای باران برقها می‌سازد و باد را از مخزنهای خویش بیرون می‌آورَد.
[8] اوست که نخست‌زادگان مصر را کشت، هم از آدمیان، هم از حیوانات.
[9] آیات و عجایب خود را در میان تو ای مصر فرستاد، بر ضد فرعون و تمامی خادمانش!
[10] قومهای بسیار را زد و شاهان مقتدر را کُشت:
[11] سیحون، شاه اَموریان، عوج، شاه باشان، و جمله ممالک کنعان را.
[12] و سرزمین ایشان را به میراث بخشید، به میراث قوم خود اسرائیل.
[13] خداوندا، نام تو جاودانه است، و آوازه‌ات، ای خداوند، در همۀ نسلها!
[14] زیرا خداوند قوم خود را دادرسی خواهد کرد، و بر خادمانش شفقت خواهد فرمود.
[15] بتهای قومها طلا و نقره بیش نیستند، کار دستهای انسان.
[16] دهان دارند، اما سخن نمی‌گویند، چشم دارند، اما نمی‌بینند؛
[17] گوش دارند، اما نمی‌شنوند، و در دهانشان نَفَسی نیست.
[18] سازندگان آنها مانند خودشان خواهند شد، و هر که بر آنها توکل کند.
[19] ای خاندان اسرائیل، خداوند را متبارک خوانید! ای خاندان هارون، خداوند را متبارک خوانید!
[20] ای خاندان لاوی، خداوند را متبارک خوانید! ای ترسندگان او، خداوند را متبارک خوانید!
[21] خداوند از صَهیون متبارک باد، او که در اورشلیم مسکن دارد! هَلِلویاه!