[1] خداوند را در همه وقت متبارک خواهم خواند؛ ستایش وی همواره بر زبان من خواهد بود.
[2] جان من در خداوند فخر خواهد کرد؛ مسکینان بشنوند و شادی کنند.
[3] خداوند را با من تجلیل کنید، نام او را با یکدیگر برافرازیم.
[4] خداوند را جُستم، و مرا اجابت کرد؛ او مرا از همۀ ترسهایم رهانید.
[5] آنان که نگاهشان بر اوست، می‌درخشند؛ روی ایشان هرگز شرمسار نمی‌شود.
[6] این مسکین فریاد برآورد و خداوند صدایش را شنید و او را از همۀ تنگیهایش نجات بخشید.
[7] فرشتۀ خداوند گرداگرد ترسندگان او اردو می‌زند، و آنان را می‌رهاند.
[8] بچشید و ببینید که خداوند نیکوست؛ خوشا به حال آن که در او پناه گیرد.
[9] ای مقدسین خداوند، از او بترسید، زیرا ترسندگان او را هیچ کمی نیست.
[10] شیران ژیان، محتاج و گرسنه می‌شوند، اما جویندگان خداوند هیچ چیزِ نیکو کم نخواهند داشت.
[11] ای فرزندان، بیایید و به من گوش فرا~دهید، تا ترس خداوند را به شما بیاموزم.
[12] کیست آن که آرزومند حیات باشد و دوستدار روزهای بسیار، تا نیکویی ببیند؟
[13] زبان از بدی نگاه دار و لبان از فریب فرو~بند؛
[14] از بدی روی بگردان و نیکویی پیشه کن، آرام بجوی و در پی صلح باش.
[15] چشمان خداوند، بر پارسایان است و گوشهایش به فریاد کمک ایشان؛
[16] روی خداوند بر ضد بدکاران است، تا یاد ایشان را از روی زمین برچیند.
[17] پارسایان فریاد برمی‌آورند، و خداوند آنان را می‌شنود؛ او ایشان را از همۀ تنگیهایشان می‌رهاند.
[18] خداوند نزدیک شکسته‌دلان است و کوفته شدگانِ در روح را نجات می‌بخشد.
[19] پارسا را مشقت بسیار است، اما خداوند او را از همۀ آنها خواهد رهانید؛
[20] همۀ استخوانهای او را حفظ خواهد کرد، که یکی از آنها نیز نخواهد شکست.
[21] شریر را شرارت از پا در خواهد آورد، و دشمنان مرد پارسا محکوم خواهند شد.
[22] خداوند جان خادمان خود را فدیه می‌دهد؛ هر که به وی پناه بَرَد، هرگز محکوم نخواهد شد.